-Matteo!-odepchnęłam
go od siebie-Co my robimy?! To nienormalne!-zaczęłam
krzyczeć.
-Może faktycznie za daleko to zaszło.-odpowiedział spokojnie.
-Może? Chyba sobie żartujesz! To zaszło za daleko i jestem tego pewna.
-Dobrze. Więcej tego nie zrobię bez Twojej zgody.-oznajmił zgadzając się ze mną.
-Nigdy tego nie zrobisz. Zrozum swój błąd. Ja też zawiniłam. Czuje się jakbym zdradziła Ambar.
-Nigdy. Obiecuję. Ale ty to odwzajemniłaś.-wtrącił swoje racje jak zwykle odkąd go znam-I wiem jak się czujesz. Tez zdradziłem Ambar, a co najdziwniejsze z jej własną siostrą.
-Dobrze zapomnijmy o tym co się stało. A swoją drogą ja nie mogłam się po prostu oprzeć.
-Znaczy, że czujesz coś do mnie, albo zwyczajnie Ci się podobam. A no i myślałem, że mieliśmy o tym zapomnieć?!
-Ja zapomniałam i nie myśl sobie, że darzę Cię jakim kolwiek uczuciem.-odpowiedziałam na jego docinki.
-Zobaczymy.-odpowiedział z pewnością w jego głosie.
-Jesteś żałosny. Myślisz, że możesz mieć każdą, a tak nie jest i jeszcze się o tym przekonasz.
-Ja nie myślę, ja to wiem, że każda może być moja. A swoją drogą nie chcę każdej, chcę Ciebie. Pomimo krótkiej znajomości coś mnie do Ciebie ciągnie.
-Zapomnij! I przypomnę Ci, że masz dziewczynę.
-Nic nie stoi na przeszkodzie. Ambar może być moja jeszcze przez jakiś czas. Na pewno z niej na razie nie zrezygnuję. A ty jej nic nie powiesz, bo wiesz, że ją zranisz i przy okazji stracisz siostrzaną przyjaźń, bo w głębi serca nie jesteś na nią zła i ja to wiem.
-Jesteś okropny.-odpowiedziałam i odeszłam.
*3 godziny później*
Czekałam na Ninę jeszcze 15 minut przy barze, a później poszłam na wrotkowisko i jeździłam przez pól godziny bez celu. Na koniec napisałam do Niny, że jadę do domu, ale odpowiedzi nie otrzymałam. A teraz siedzę w salonie popijam ciastka herbatą i myślę o dzisiejszym dniu. Dopiero co poznałam Matteo, a już się z nim całowałam i czuję jakbym go znała całe życie. Może to dziwne, ale chyba mi się podoba, a najgorsze, że jeśli jeszcze raz mnie pocałuje to boje się, że nie dam rady się oprzeć. Nie mogę opowiedzieć o tym nikomu. Ambar chyba by mnie zabiła i nigdy by mi nie wybaczyła takiej zdrady.
Muszę jednak przynajmniej się z nią pogodzić. W końcu nie chce psuć przyjaźni między nami.
-Może faktycznie za daleko to zaszło.-odpowiedział spokojnie.
-Może? Chyba sobie żartujesz! To zaszło za daleko i jestem tego pewna.
-Dobrze. Więcej tego nie zrobię bez Twojej zgody.-oznajmił zgadzając się ze mną.
-Nigdy tego nie zrobisz. Zrozum swój błąd. Ja też zawiniłam. Czuje się jakbym zdradziła Ambar.
-Nigdy. Obiecuję. Ale ty to odwzajemniłaś.-wtrącił swoje racje jak zwykle odkąd go znam-I wiem jak się czujesz. Tez zdradziłem Ambar, a co najdziwniejsze z jej własną siostrą.
-Dobrze zapomnijmy o tym co się stało. A swoją drogą ja nie mogłam się po prostu oprzeć.
-Znaczy, że czujesz coś do mnie, albo zwyczajnie Ci się podobam. A no i myślałem, że mieliśmy o tym zapomnieć?!
-Ja zapomniałam i nie myśl sobie, że darzę Cię jakim kolwiek uczuciem.-odpowiedziałam na jego docinki.
-Zobaczymy.-odpowiedział z pewnością w jego głosie.
-Jesteś żałosny. Myślisz, że możesz mieć każdą, a tak nie jest i jeszcze się o tym przekonasz.
-Ja nie myślę, ja to wiem, że każda może być moja. A swoją drogą nie chcę każdej, chcę Ciebie. Pomimo krótkiej znajomości coś mnie do Ciebie ciągnie.
-Zapomnij! I przypomnę Ci, że masz dziewczynę.
-Nic nie stoi na przeszkodzie. Ambar może być moja jeszcze przez jakiś czas. Na pewno z niej na razie nie zrezygnuję. A ty jej nic nie powiesz, bo wiesz, że ją zranisz i przy okazji stracisz siostrzaną przyjaźń, bo w głębi serca nie jesteś na nią zła i ja to wiem.
-Jesteś okropny.-odpowiedziałam i odeszłam.
*3 godziny później*
Czekałam na Ninę jeszcze 15 minut przy barze, a później poszłam na wrotkowisko i jeździłam przez pól godziny bez celu. Na koniec napisałam do Niny, że jadę do domu, ale odpowiedzi nie otrzymałam. A teraz siedzę w salonie popijam ciastka herbatą i myślę o dzisiejszym dniu. Dopiero co poznałam Matteo, a już się z nim całowałam i czuję jakbym go znała całe życie. Może to dziwne, ale chyba mi się podoba, a najgorsze, że jeśli jeszcze raz mnie pocałuje to boje się, że nie dam rady się oprzeć. Nie mogę opowiedzieć o tym nikomu. Ambar chyba by mnie zabiła i nigdy by mi nie wybaczyła takiej zdrady.
Muszę jednak przynajmniej się z nią pogodzić. W końcu nie chce psuć przyjaźni między nami.
*po
chwili*
Stwierdziłam, że pójdę do Ambar i z nią porozmawiam.
Kiedy już zapukałam do drzwi jej pokoju usłyszałam szmery i po chwili otworzyła mi Ambar w piżamie. Dosyć to dziwne, że tak szybko miała zamiar iść spać.
-Możesz wejść.-usłyszałam puste słowa z jej strony.
-Ok, dzięki za zaproszenie.-oznajmiłam. Kiedy to powiedziałam weszłam i zobaczyłam Matteo. To naprawdę głupie z jego strony, że po dzisiejszym dniu ma czelność tu przychodzić.
-Cześć.-przywitał się.
-Hej.-odpowiedziałam ze sztucznym uśmiechem.
-Poznajcie się…-Ambar zaczęła mówić, ale jej przerwałam.
-My już się znamy. Poznaliśmy się w szkole, kiedy niechcący wpadłam na Matteo.-oznajmiłam
-Ok.-odpowiedziała Ambar-Więc o czym chcesz gadać?
-Chciałam z Tobą porozmawiać ale w cztery oczy.
-Skarbie pójdziesz do kuchni i przyniesiesz lemoniady?-Ambar zwróciła się do Matteo.
-Tak jasne. A ty Luna się napijesz?
-Nie dziękuję.-odpowiedziałam.
Po mojej odpowiedzi Matteo wyszedł, a ja już chciałam zacząć temat, kiedy Ambar zaczęła mówić:
-Jeżeli chodzi o to co dzisiaj mówiłam, to było dlatego, że wkurzyłam się, bo ciocia odkąd wczoraj wróciłaś traktuje Cię lepiej. Jesteś na pierwszym miejscu. Kiedy ja wróciłam po roku pobytu w Madrycie do Buenos Aires nikt nie przygotował mi kolacji. Nie zostałam tak przywitana.
-Mnie nie było wtedy w domu. Normalnie bym się tak cieszyła, a Ty nawet nie powiedziałaś, ani razu, ze byłaś w Madrycie. Nie mówiłaś o swoich problemach, nigdy nie wiedziałam co się z Tobą dzieje.
-I nigdy nie zastanawiałaś się dlaczego? Powiem Ci co jest na rzeczy. Ty zawsze mówiłaś pierwsza kiedy rozmawiałyśmy. Nie dawałaś mi dojść do słowa, albo nie chciałaś, żebym pierwsza opowiadała. Po tych Twoich wesołych historyjkach, nie chciałam mówić jak mi źle.
A najgorzej było kiedy dowiedziałam się o…-i tu się zacięła.
-O czym? Ambar mi możesz powiedzieć!-krzyknęłam.
-O tym, że nie jesteśmy siostrami. Fakt ciocia Sharon nadal jest moja ciocią, ale tylko ze względu na męża, który już nie żyje. Ja mam na nazwisko Smith a ty Benson. Zadowolona.-kiedy mi to powiedziała byłam w szoku.
-Przepraszam za wszystko.-powiedziałam i zapłakana wybiegłam z pokoju Ambar.
Zeszłam na dól i poszłam do cioci, która w tym momencie siedziała w salonie.
-Jak mogłaś tyle lat ukrywać, że ja i Ambar nie jesteśmy rodziną!-krzyczałam-Okłamałaś wszystkich. Nas, szkołę, rodzinę.
-Nikogo nie okłamałam. Wszyscy wiedzieli tylko nie wy dwie. Ambar znalazła w moim biurze swój akt urodzenia. Jej rodzice zginęli, kiedy miała kilka miesięcy. Wówczas twoi rodzice przyjaźnili się z rodzicami Ambar.
-Nie rozumiem.-uspokoiłam się i usiadłam na sofie.
-Twoi rodzice zaadoptowali ją. Ja i twój wujek, nie mieliśmy dobrych relacji z Candelarią i Jonem Smith. No i po tragicznym wypadku, Twoi rodzice zrobili uroczystość chrztu i ja zostałam Chrzestną. Kiedy ty się urodziłaś i miałaś 3 lata Twoi rodzice również zginęli w wypadku, jakim był pożar. Tak ja prawnie zyskałam nad wami opiekę.-opowiedziała mi wszystko.
-Dobrze, ale nie rozumiem, skoro Twój mąż miał na nazwisko Smith, czemu ty masz na nazwisko Benson?-zapytałam.
-Chciałam zostać przy nazwisku i ani ja, ani twój wujek nie zmieniliśmy nazwiska .
-To dosyć skomplikowane. A i tak jestem zła. Chociaż nie potrafię się długo gniewać.-powiedziałam i przytuliłam ją.
Stwierdziłam, że pójdę do Ambar i z nią porozmawiam.
Kiedy już zapukałam do drzwi jej pokoju usłyszałam szmery i po chwili otworzyła mi Ambar w piżamie. Dosyć to dziwne, że tak szybko miała zamiar iść spać.
-Możesz wejść.-usłyszałam puste słowa z jej strony.
-Ok, dzięki za zaproszenie.-oznajmiłam. Kiedy to powiedziałam weszłam i zobaczyłam Matteo. To naprawdę głupie z jego strony, że po dzisiejszym dniu ma czelność tu przychodzić.
-Cześć.-przywitał się.
-Hej.-odpowiedziałam ze sztucznym uśmiechem.
-Poznajcie się…-Ambar zaczęła mówić, ale jej przerwałam.
-My już się znamy. Poznaliśmy się w szkole, kiedy niechcący wpadłam na Matteo.-oznajmiłam
-Ok.-odpowiedziała Ambar-Więc o czym chcesz gadać?
-Chciałam z Tobą porozmawiać ale w cztery oczy.
-Skarbie pójdziesz do kuchni i przyniesiesz lemoniady?-Ambar zwróciła się do Matteo.
-Tak jasne. A ty Luna się napijesz?
-Nie dziękuję.-odpowiedziałam.
Po mojej odpowiedzi Matteo wyszedł, a ja już chciałam zacząć temat, kiedy Ambar zaczęła mówić:
-Jeżeli chodzi o to co dzisiaj mówiłam, to było dlatego, że wkurzyłam się, bo ciocia odkąd wczoraj wróciłaś traktuje Cię lepiej. Jesteś na pierwszym miejscu. Kiedy ja wróciłam po roku pobytu w Madrycie do Buenos Aires nikt nie przygotował mi kolacji. Nie zostałam tak przywitana.
-Mnie nie było wtedy w domu. Normalnie bym się tak cieszyła, a Ty nawet nie powiedziałaś, ani razu, ze byłaś w Madrycie. Nie mówiłaś o swoich problemach, nigdy nie wiedziałam co się z Tobą dzieje.
-I nigdy nie zastanawiałaś się dlaczego? Powiem Ci co jest na rzeczy. Ty zawsze mówiłaś pierwsza kiedy rozmawiałyśmy. Nie dawałaś mi dojść do słowa, albo nie chciałaś, żebym pierwsza opowiadała. Po tych Twoich wesołych historyjkach, nie chciałam mówić jak mi źle.
A najgorzej było kiedy dowiedziałam się o…-i tu się zacięła.
-O czym? Ambar mi możesz powiedzieć!-krzyknęłam.
-O tym, że nie jesteśmy siostrami. Fakt ciocia Sharon nadal jest moja ciocią, ale tylko ze względu na męża, który już nie żyje. Ja mam na nazwisko Smith a ty Benson. Zadowolona.-kiedy mi to powiedziała byłam w szoku.
-Przepraszam za wszystko.-powiedziałam i zapłakana wybiegłam z pokoju Ambar.
Zeszłam na dól i poszłam do cioci, która w tym momencie siedziała w salonie.
-Jak mogłaś tyle lat ukrywać, że ja i Ambar nie jesteśmy rodziną!-krzyczałam-Okłamałaś wszystkich. Nas, szkołę, rodzinę.
-Nikogo nie okłamałam. Wszyscy wiedzieli tylko nie wy dwie. Ambar znalazła w moim biurze swój akt urodzenia. Jej rodzice zginęli, kiedy miała kilka miesięcy. Wówczas twoi rodzice przyjaźnili się z rodzicami Ambar.
-Nie rozumiem.-uspokoiłam się i usiadłam na sofie.
-Twoi rodzice zaadoptowali ją. Ja i twój wujek, nie mieliśmy dobrych relacji z Candelarią i Jonem Smith. No i po tragicznym wypadku, Twoi rodzice zrobili uroczystość chrztu i ja zostałam Chrzestną. Kiedy ty się urodziłaś i miałaś 3 lata Twoi rodzice również zginęli w wypadku, jakim był pożar. Tak ja prawnie zyskałam nad wami opiekę.-opowiedziała mi wszystko.
-Dobrze, ale nie rozumiem, skoro Twój mąż miał na nazwisko Smith, czemu ty masz na nazwisko Benson?-zapytałam.
-Chciałam zostać przy nazwisku i ani ja, ani twój wujek nie zmieniliśmy nazwiska .
-To dosyć skomplikowane. A i tak jestem zła. Chociaż nie potrafię się długo gniewać.-powiedziałam i przytuliłam ją.
*Następny
dzień*
Wszystko jest takie skomplikowane, jestem tu od przedwczoraj a już mam mętlik w głowie i milion problemów. Po pierwsze Matteo mnie pociąga, po drugie nie mogę powiedzieć o tym Ambar, po trzecie ja i Ambar nie jesteśmy siostrami, ale i tak zawsze będzie dla mnie jak przyjaciółka, po czwarte mimo że dopiero wczoraj poznałam Ninę to się o nią martwię i czuje, że się zaprzyjaźnimy. Nie wiem co mam robić. Na pewno muszę unikać Matteo i nie dać mu satysfakcji z tego, że będę jego. A no i zapomniałabym, na pewno pogadam z Niną, bo już wczoraj wydawała się smutna, chociaż chciała się spotkać.
Z zamyśleń wyrwał mnie czyjś głos.
-Hej Luna.-przywitała się Nina.
-Hej, tylko tyle. Możesz mi powiedzieć czemu nie odpisywałaś wczoraj i nie przyszłaś do ‘Jam&Roller’?
-Byłam przybita. Zobaczyłam Delfi i Gastona razem. Może nie była to sytuacja typu pocałunek, czy trzymanie się za rękę, ale i tak zrobiło mi się przykro. Nie miałam ochoty wychodzić z domu i zamknęłam się w pokoju.-opowiedziała Nina i od razu się zarumieniła.
-Nina, podoba Ci się Gaston? To jest przyjaciel Matteo jak się nie mylę. Może poprosiłabym Ambar to pogadałaby z Matteo i On by to załatwił.
-Nie lepiej nie. A swoją drogą, czemu ty z nim nie porozmawiasz?-zapytała mnie Nina.
-Wolę go unikać, a poza tym to chłopak Ambar. A no i musimy pogadać.-zmieszałam się.
-Ok. To po szkole idziemy od razu do ‘Jam&Roller’. Tym razem wzięłam ubiór na przebranie więc nie muszę iść do domu.-oznajmiła mi Nina, na co się uśmiechnęłam.
-Ja wrotki zostawiłam wczoraj w szafce do której Tamara dała mi klucz. A ubiór mam pod mundurkiem.
-To po szkole od razu idziemy do ‘Rollera”.-powiedziała potocznie Nina.
Chwilę później zaczęły się lekcje. Jak zwykle zleciały szybko. Przy okazji dowiedziałam się, że za miesiąc będzie egzamin ze wszystkiego co było do tej pory. Mimo, że to dopiero drugi dzień.
Ale jak słyszałam to kto zda egzaminy będzie mógł przez trzy miesiące uczęszczać na zajęcia teatralno-wokalne lub fotograficzno-reklamowe. Reszta niestety przystąpi do poprawki, a jeżeli ktoś nie zda poprawki to będzie mógł brać udział tylko w zajęciach wyrównawczych ze wszystkich przedmiotów. Mi to pasuje, poza tym, że uczę się dobrze i nie mam zamiaru tego zbagatelizować.
*Pół godziny później w ‘Rollerze’*
-Więc o czym chciałaś porozmawiać?-zapytała Nina biorąc kolejny łyk soku pomarańczowego.
-To skomplikowane, ale wiesz Nina czuję, że mogę Ci zaufać. Znamy się od wczoraj, a ja wiem, ze mogę powiedzieć Ci wszystko.
-Mam to samo i wiem, że na pewno się zaprzyjaźnimy.-uśmiechnęłam się kiedy mi to powiedziała.
-Więc zacznę od tego, że wczoraj kiedy nie przyszłaś wydarzyło się coś co nie powinno mieć miejsca. Jednak wolałabym najpierw powiedzieć, że ja i Ambar nie jesteśmy siostrami i to dosyć skomplikowane, więc nie będę o tym mówiła. A wracając do tego co się wydarzyło w ‘Rollerze’, to całowałam się z Matteo.-zamilkłam bo strasznie wstyd mi się zrobiło.
-Co ty powiedziałaś? Chyba żartujesz to chłopak Ambar i ona jest Twoją…-zacięła się-Ona jest Twoja Przyjaciółką.
-Ja to wiem, ale to stało się tak nagle. To było coś niesamowitego. Nie mogłam go odrzucić, przynajmniej an początku. Po chwili jednak się opamiętałam. Tylko najbardziej boje się, że jeżeli będzie następny raz to mu ulegnę. Matteo mi się podoba. Po za tym od miesiąca śnił mi się mimo że go nie znałam, a ostatni raz kiedy mi się śnił całowaliśmy się. Ja tez mu się śniłam i miał to samo, tylko to ja do niego podchodziłam, a nie on do mnie. Kiedy mu o tym opowiedziałam podszedł do mnie i ja wstałam i patrzyliśmy sobie w oczy, a ja się zapatrzyłam i nie zauważyłam kiedy mnie pocałował. Kiedy jednak się zorientowałam to odwzajemniłam to. Był to mój najlepszy pierwszy pocałunek. Jednak boję się, ze Ambar się dowie i ją stracę, a tego nie chce. On powiedział, że na razie nie odpuści sobie Ambar, ale i tak ja będę jego. Nie mam zamiaru dawać mu tej satysfakcji. Jest mi z tym bardzo źle. Nie wiem co mam zrobić dlatego stwierdziłam, że będę go unikać, chociaż naszyjnik od niego i tak założyłam i nosze do tej pory. Nina to nienormalne, ja go ledwie znam, a już czuję coś do niego. Czuje się przywiązana do niego. Boli mnie to, że muszę to ukrywać przed Ambar. Może ja powinnam porozmawiać z Matteo, albo przekonać Ambar żeby z nim zerwała. Oni nie mogą być razem zwłaszcza, że on chce być z nią tylko dlatego, żeby nie być singlem.-skończyłam moją długą wypowiedź.
-Po pierwsze powiedz Matteo co i jak. A Ambar na pewno kiedyś się dowie, że coś jest na rzeczy bo zauważy jakąś chemię między wami.
-Ja powiem Matteo, a ty powiesz Gastonowi o tym co czujesz.-zaszantażowałam Ninę.
-Nie ma mowy. Dobra. Zostańmy przy tym, żeby Matteo się nie dowiedział, ale nie unikaj go bo wyjdzie, że coś na rzeczy jednak jest.
-No ok. Dziękuję. A myślisz, że Matteo coś do mnie czuje?-zapytałam
-Nie wiem, ale wydaje mi się, że bez celu by Cię nie całował.
-No w sumie po co miał by mnie całować i mówić mi takie rzeczy. Dziękuję Ci jeszcze raz.-podziękowałam Ninie za wszystko.
-Nie ma sprawy. Jednak na mnie już czas.-powiedziała Nina.
-No ok. Ja jeszcze pojeżdżę na wrotkowisku.-oznajmiłam i pożegnałam się ucałowaniem w policzek.
Po jakimś czasie już weszłam na wrotkowisko. Patrzyłam jak inni tańczą i sama próbowałam. Nagle podjechał do mnie Matteo nie wiadomo skąd.
-Czego chcesz?-spytałam.
-Chciałem się przywitać tylko i wyłącznie. -odpowiedział.
-A więc cześć i nara.
-Co ty taka niegrzeczna. Jak byłem u Ambar to taka nie byłaś.
-Jak byleś u Ambar to udawałam, żeby nie było podejrzeń.
-Jakich podejrzeń przecież nic takiego się nie stało.-perfidnie zaprzeczył wczorajszym wydarzeniom.
-Nie bo pocałunek to nic takiego?-odpowiedziałem pytaniem.
-Sama chciałaś o tym zapomnieć.-w tym momencie zrozumiałam, ze strzeliłam gafę, bo naprawdę kazałam mu zapomnieć, a wkurzyłam się o to, że twierdzi, ze to nic.
-Tylko, że…-zacięłam się.
-Tylko, że co?
-Nieważne.-odpowiedziałam stanowczo.
-Wątpię, że dla Ciebie to nieważne wręcz przeciwnie.
-Jest nieważne dla Ciebie i dla mnie.
-Nie wydaje mi się. Myślę, że chciałaś powiedzieć, że nie potrafisz zapomnieć. Powiem Ci coś, ja tez nie potrafię. Nie będę potrafił. To było niesamowite uczucie.
-Niesamowite uczucie zdradzić swoja dziewczynę. Nieprawdaż? Zwłaszcza perfidne było to, że najpierw całowałeś się ze mną, a kilka godzin później byleś u Ambar i to okropne.
-Dla Twojej wiadomości tylko się całowałem z Ambar na przywitanie i zanim weszłaś.-odpowiedział-I nic między nami więcej się wtedy nie zdarzyło. Po za tym poszedłem do domu o 22.-oznajmił, a mi w pewnym sensie ulżyło.
-Ojej ja przepraszam. Myślałam…-zaczęłam się jąkać-Nie ważne co myślałam.
-Masz absolutna rację. I nic się nie stało.-dogryzł mi i to cholernie, a po chwili odjechał. Przynajmniej tak mi się wydawało.
-Najgorsze jest to, że cholernie mnie pociągasz Matteo, a kiedy jesteś przy mnie i rozmawiasz ze mną patrzę w twoje oczy i świat wydaje się kolorowy. To nienormalne, ale chyba jestem w Tobie zakochana.-powiedziałam do siebie na głos, tak żeby nikt nie słyszał.
-Co ty powiedziałaś?-usłyszałam jego głos. Usłyszałam głos Matteo, który stał tuż za mną kiedy się odwróciłam. Stał na tyle blisko, że nie mogłam swobodnie oddychać. Na tyle blisko, że tylko on mógł to usłyszeć. W tym momencie nie wiedziałam co zrobić. Patrzyłam w jego oczy. Nie wiedziałam co mam powiedzieć, czy w ogóle mam coś powiedzieć. Byłam w totalnej pustce, zwłaszcza, ze nie chciałam doprowadzić do tego, żeby on się dowiedział. Nina mi powiedziała, ze to nastąpi jednak nie pomyślałam, że tak szybko.
Kiedy tak staliśmy zapatrzeni w siebie stwierdziłam, że tym razem to ja muszę zrobić ten pierwszy krok. Oparłam się na korkach od wrotek i Matteo już wiedział co chcę zrobić, więc ułatwił mi to i zaczął pierwszy mnie całować. Tym razem to było cudowne. Już teraz wiedziałam, że Kocham go bezgranicznie. Wiedziałam, że nie mogę dłużej ukrywać uczuć choćbym miała stracić ‘siostrę’.
Wracając do chwili obecnej. Matteo całuje z taką namiętnością jakiej nie było przy pierwszym pocałunku.
Po jakimś czasie oderwaliśmy się od siebie, a ja przygryzłam dolną wargę i rozglądałam się czy nikt znajomy nie patrzy.
-Więc powiesz mi księżniczko co powiedziałaś?-zapytał.
-Nie. Przepraszam.-powiedziałam i wyjechałam na wrotkach do szatani.
Chwilę później Matteo był już przy mnie. Ja jednak nie zwracając na niego uwagi zdjęłam wrotki i schowałam je do szafki. Sądząc po szmerach uznałam, ze również zaczął zbierać się do wyjścia. Nie patrząc na niego zaczęłam wybierać numer do szofera. W tym momencie podszedł do mnie i popchnął gwałtownie na szafki i znów zaczął całować, tym razem agresywniej, ale i tak było to czułe i pełne miłości. Była to agresja i namiętność. Od tej strony go nie znałam. Było najlepiej. Nie wiem jak mogę to opisać. Ale tym razem nasze języki nie plotły się w zwykłym tańcu, tym razem plotły się w tańcu miłości. Oderwałam się na chwilę i powiedziałam:
-Pociągasz mnie Matteo. A nawet powiem lepiej, Zakochałam się w Tobie.
Wszystko jest takie skomplikowane, jestem tu od przedwczoraj a już mam mętlik w głowie i milion problemów. Po pierwsze Matteo mnie pociąga, po drugie nie mogę powiedzieć o tym Ambar, po trzecie ja i Ambar nie jesteśmy siostrami, ale i tak zawsze będzie dla mnie jak przyjaciółka, po czwarte mimo że dopiero wczoraj poznałam Ninę to się o nią martwię i czuje, że się zaprzyjaźnimy. Nie wiem co mam robić. Na pewno muszę unikać Matteo i nie dać mu satysfakcji z tego, że będę jego. A no i zapomniałabym, na pewno pogadam z Niną, bo już wczoraj wydawała się smutna, chociaż chciała się spotkać.
Z zamyśleń wyrwał mnie czyjś głos.
-Hej Luna.-przywitała się Nina.
-Hej, tylko tyle. Możesz mi powiedzieć czemu nie odpisywałaś wczoraj i nie przyszłaś do ‘Jam&Roller’?
-Byłam przybita. Zobaczyłam Delfi i Gastona razem. Może nie była to sytuacja typu pocałunek, czy trzymanie się za rękę, ale i tak zrobiło mi się przykro. Nie miałam ochoty wychodzić z domu i zamknęłam się w pokoju.-opowiedziała Nina i od razu się zarumieniła.
-Nina, podoba Ci się Gaston? To jest przyjaciel Matteo jak się nie mylę. Może poprosiłabym Ambar to pogadałaby z Matteo i On by to załatwił.
-Nie lepiej nie. A swoją drogą, czemu ty z nim nie porozmawiasz?-zapytała mnie Nina.
-Wolę go unikać, a poza tym to chłopak Ambar. A no i musimy pogadać.-zmieszałam się.
-Ok. To po szkole idziemy od razu do ‘Jam&Roller’. Tym razem wzięłam ubiór na przebranie więc nie muszę iść do domu.-oznajmiła mi Nina, na co się uśmiechnęłam.
-Ja wrotki zostawiłam wczoraj w szafce do której Tamara dała mi klucz. A ubiór mam pod mundurkiem.
-To po szkole od razu idziemy do ‘Rollera”.-powiedziała potocznie Nina.
Chwilę później zaczęły się lekcje. Jak zwykle zleciały szybko. Przy okazji dowiedziałam się, że za miesiąc będzie egzamin ze wszystkiego co było do tej pory. Mimo, że to dopiero drugi dzień.
Ale jak słyszałam to kto zda egzaminy będzie mógł przez trzy miesiące uczęszczać na zajęcia teatralno-wokalne lub fotograficzno-reklamowe. Reszta niestety przystąpi do poprawki, a jeżeli ktoś nie zda poprawki to będzie mógł brać udział tylko w zajęciach wyrównawczych ze wszystkich przedmiotów. Mi to pasuje, poza tym, że uczę się dobrze i nie mam zamiaru tego zbagatelizować.
*Pół godziny później w ‘Rollerze’*
-Więc o czym chciałaś porozmawiać?-zapytała Nina biorąc kolejny łyk soku pomarańczowego.
-To skomplikowane, ale wiesz Nina czuję, że mogę Ci zaufać. Znamy się od wczoraj, a ja wiem, ze mogę powiedzieć Ci wszystko.
-Mam to samo i wiem, że na pewno się zaprzyjaźnimy.-uśmiechnęłam się kiedy mi to powiedziała.
-Więc zacznę od tego, że wczoraj kiedy nie przyszłaś wydarzyło się coś co nie powinno mieć miejsca. Jednak wolałabym najpierw powiedzieć, że ja i Ambar nie jesteśmy siostrami i to dosyć skomplikowane, więc nie będę o tym mówiła. A wracając do tego co się wydarzyło w ‘Rollerze’, to całowałam się z Matteo.-zamilkłam bo strasznie wstyd mi się zrobiło.
-Co ty powiedziałaś? Chyba żartujesz to chłopak Ambar i ona jest Twoją…-zacięła się-Ona jest Twoja Przyjaciółką.
-Ja to wiem, ale to stało się tak nagle. To było coś niesamowitego. Nie mogłam go odrzucić, przynajmniej an początku. Po chwili jednak się opamiętałam. Tylko najbardziej boje się, że jeżeli będzie następny raz to mu ulegnę. Matteo mi się podoba. Po za tym od miesiąca śnił mi się mimo że go nie znałam, a ostatni raz kiedy mi się śnił całowaliśmy się. Ja tez mu się śniłam i miał to samo, tylko to ja do niego podchodziłam, a nie on do mnie. Kiedy mu o tym opowiedziałam podszedł do mnie i ja wstałam i patrzyliśmy sobie w oczy, a ja się zapatrzyłam i nie zauważyłam kiedy mnie pocałował. Kiedy jednak się zorientowałam to odwzajemniłam to. Był to mój najlepszy pierwszy pocałunek. Jednak boję się, ze Ambar się dowie i ją stracę, a tego nie chce. On powiedział, że na razie nie odpuści sobie Ambar, ale i tak ja będę jego. Nie mam zamiaru dawać mu tej satysfakcji. Jest mi z tym bardzo źle. Nie wiem co mam zrobić dlatego stwierdziłam, że będę go unikać, chociaż naszyjnik od niego i tak założyłam i nosze do tej pory. Nina to nienormalne, ja go ledwie znam, a już czuję coś do niego. Czuje się przywiązana do niego. Boli mnie to, że muszę to ukrywać przed Ambar. Może ja powinnam porozmawiać z Matteo, albo przekonać Ambar żeby z nim zerwała. Oni nie mogą być razem zwłaszcza, że on chce być z nią tylko dlatego, żeby nie być singlem.-skończyłam moją długą wypowiedź.
-Po pierwsze powiedz Matteo co i jak. A Ambar na pewno kiedyś się dowie, że coś jest na rzeczy bo zauważy jakąś chemię między wami.
-Ja powiem Matteo, a ty powiesz Gastonowi o tym co czujesz.-zaszantażowałam Ninę.
-Nie ma mowy. Dobra. Zostańmy przy tym, żeby Matteo się nie dowiedział, ale nie unikaj go bo wyjdzie, że coś na rzeczy jednak jest.
-No ok. Dziękuję. A myślisz, że Matteo coś do mnie czuje?-zapytałam
-Nie wiem, ale wydaje mi się, że bez celu by Cię nie całował.
-No w sumie po co miał by mnie całować i mówić mi takie rzeczy. Dziękuję Ci jeszcze raz.-podziękowałam Ninie za wszystko.
-Nie ma sprawy. Jednak na mnie już czas.-powiedziała Nina.
-No ok. Ja jeszcze pojeżdżę na wrotkowisku.-oznajmiłam i pożegnałam się ucałowaniem w policzek.
Po jakimś czasie już weszłam na wrotkowisko. Patrzyłam jak inni tańczą i sama próbowałam. Nagle podjechał do mnie Matteo nie wiadomo skąd.
-Czego chcesz?-spytałam.
-Chciałem się przywitać tylko i wyłącznie. -odpowiedział.
-A więc cześć i nara.
-Co ty taka niegrzeczna. Jak byłem u Ambar to taka nie byłaś.
-Jak byleś u Ambar to udawałam, żeby nie było podejrzeń.
-Jakich podejrzeń przecież nic takiego się nie stało.-perfidnie zaprzeczył wczorajszym wydarzeniom.
-Nie bo pocałunek to nic takiego?-odpowiedziałem pytaniem.
-Sama chciałaś o tym zapomnieć.-w tym momencie zrozumiałam, ze strzeliłam gafę, bo naprawdę kazałam mu zapomnieć, a wkurzyłam się o to, że twierdzi, ze to nic.
-Tylko, że…-zacięłam się.
-Tylko, że co?
-Nieważne.-odpowiedziałam stanowczo.
-Wątpię, że dla Ciebie to nieważne wręcz przeciwnie.
-Jest nieważne dla Ciebie i dla mnie.
-Nie wydaje mi się. Myślę, że chciałaś powiedzieć, że nie potrafisz zapomnieć. Powiem Ci coś, ja tez nie potrafię. Nie będę potrafił. To było niesamowite uczucie.
-Niesamowite uczucie zdradzić swoja dziewczynę. Nieprawdaż? Zwłaszcza perfidne było to, że najpierw całowałeś się ze mną, a kilka godzin później byleś u Ambar i to okropne.
-Dla Twojej wiadomości tylko się całowałem z Ambar na przywitanie i zanim weszłaś.-odpowiedział-I nic między nami więcej się wtedy nie zdarzyło. Po za tym poszedłem do domu o 22.-oznajmił, a mi w pewnym sensie ulżyło.
-Ojej ja przepraszam. Myślałam…-zaczęłam się jąkać-Nie ważne co myślałam.
-Masz absolutna rację. I nic się nie stało.-dogryzł mi i to cholernie, a po chwili odjechał. Przynajmniej tak mi się wydawało.
-Najgorsze jest to, że cholernie mnie pociągasz Matteo, a kiedy jesteś przy mnie i rozmawiasz ze mną patrzę w twoje oczy i świat wydaje się kolorowy. To nienormalne, ale chyba jestem w Tobie zakochana.-powiedziałam do siebie na głos, tak żeby nikt nie słyszał.
-Co ty powiedziałaś?-usłyszałam jego głos. Usłyszałam głos Matteo, który stał tuż za mną kiedy się odwróciłam. Stał na tyle blisko, że nie mogłam swobodnie oddychać. Na tyle blisko, że tylko on mógł to usłyszeć. W tym momencie nie wiedziałam co zrobić. Patrzyłam w jego oczy. Nie wiedziałam co mam powiedzieć, czy w ogóle mam coś powiedzieć. Byłam w totalnej pustce, zwłaszcza, ze nie chciałam doprowadzić do tego, żeby on się dowiedział. Nina mi powiedziała, ze to nastąpi jednak nie pomyślałam, że tak szybko.
Kiedy tak staliśmy zapatrzeni w siebie stwierdziłam, że tym razem to ja muszę zrobić ten pierwszy krok. Oparłam się na korkach od wrotek i Matteo już wiedział co chcę zrobić, więc ułatwił mi to i zaczął pierwszy mnie całować. Tym razem to było cudowne. Już teraz wiedziałam, że Kocham go bezgranicznie. Wiedziałam, że nie mogę dłużej ukrywać uczuć choćbym miała stracić ‘siostrę’.
Wracając do chwili obecnej. Matteo całuje z taką namiętnością jakiej nie było przy pierwszym pocałunku.
Po jakimś czasie oderwaliśmy się od siebie, a ja przygryzłam dolną wargę i rozglądałam się czy nikt znajomy nie patrzy.
-Więc powiesz mi księżniczko co powiedziałaś?-zapytał.
-Nie. Przepraszam.-powiedziałam i wyjechałam na wrotkach do szatani.
Chwilę później Matteo był już przy mnie. Ja jednak nie zwracając na niego uwagi zdjęłam wrotki i schowałam je do szafki. Sądząc po szmerach uznałam, ze również zaczął zbierać się do wyjścia. Nie patrząc na niego zaczęłam wybierać numer do szofera. W tym momencie podszedł do mnie i popchnął gwałtownie na szafki i znów zaczął całować, tym razem agresywniej, ale i tak było to czułe i pełne miłości. Była to agresja i namiętność. Od tej strony go nie znałam. Było najlepiej. Nie wiem jak mogę to opisać. Ale tym razem nasze języki nie plotły się w zwykłym tańcu, tym razem plotły się w tańcu miłości. Oderwałam się na chwilę i powiedziałam:
-Pociągasz mnie Matteo. A nawet powiem lepiej, Zakochałam się w Tobie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz