To
był On chłopak z moich snów. Nie sądziłam, ze go kiedyś spotkam,
a już na pewno nie sądziłam, ze będzie w tej samej szkole. Mogę powiedzieć, że w sumie się ucieszyłam, bo chciałam się dowiedzieć
kim jest i go poznać.
-Przepraszam.-powiedziałam zmieszana.
-Nic się nie stało.-odpowiedział mi...
Kiedy już wstaliśmy to się przedstawiłam.
-A tak właściwie nazywam się Luna. Luna Benson.
-Matteo Rodriguez. A ty jesteś siostra Ambar jak się nie mylę.
-Tak! Teraz będą mnie kojarzyć tylko jako siostrę Ambar.-powiedziałam to dość dziwnym tonem.
-Niekoniecznie. Możesz zacząć robić coś, żebyś się wyróżniała. Nie musisz być jak Ambar.
-Czyli jaka?! Wredna, rozpuszczona i samolubna?!- zdenerwowałam się.
-Nie to miałem na myśli. Chociaż jest w tym cień racji.-powiedział to z takim impetem.
-Nikt nie musi mi mówić jaka jest moja siostra. Znam ją najlepiej, mimo że nie było mnie tu 6 lat, to i tak wiem o niej więcej niż wy wszyscy razem wzięci!
-To zapewne wiesz, że od 3 lat to ja przy niej byłem, w tych złych i dobrych chwilach. Że ją wspierałem. Że przytulałem kiedy tego potrzebowała. Całowałem na pożegnanie. Ciebie nie było i nie wiesz ile przeszła. Nie wiesz ile wałczyła o to co ma teraz...-nie chciałam, żeby mówił więcej, bo i tak już za bardzo zrobiło mi się przykro.
-Milcz!-krzyknęłam nie zwracając uwagi na innych- To prawda nie było mnie przez 6 lat. Ale rozmawiałyśmy dużo przez Skype'a i Ambar nigdy mi nie mówiła o problemach. Myślałam, że jest dobrze. Myślałam, że mi ufa. Dziki za uświadomienie Matteo!
-Ale...-zaczął mówić, jednak znowu mu przerwałam.
-Nie chcę nic więcej słyszeć. Nie rozumiesz, ze i tak już za bardzo zabolało mnie to co mi powiedziałeś.-powiedziałam to ze spokojem, ale jednak łzy popłynęły mi z oczu.
-Poczekaj. Luna!-mówiąc to złapał mnie za rękę. Wyrwałam mu się i zaczęłam biec do toalety. Jednak niezdara ze mnie i znowu wpadłam na kogoś. Tym razem była to jakaś dziewczyna.
-Przepraszam.-powiedziałam i chciałam iść dalej kiedy 'moja znajoma' mnie zatrzymała.
-Ej, poczekaj. Nic się nie stało. Ale Tobie chyba tak.
-Zrobiło mi się przykro po rozmowie z...-nie chciałam nikomu mówić, że to właśnie z Matteo rozmawiałam. Po za tym zapewne każdy go zna, przecież to chłopak Ambar.
-Z kim?-zapytała 'znajoma'.
-Ale nie powiesz nikomu?
-Nie powiem. Obiecuję. A tak w ogóle to jestem Nina.-przedstawiła się.
-Luna.-oznajmiłam-Miło mi.
-Mi też, a teraz chodź usiądziemy i mi wszystko opowiesz.-uśmiechnęła się.
-Ok.
Chwilę później opowiedziałam jej wszystko i przy okazji poznałyśmy się lepiej. Wydaje się nieśmiała. Jednak można ją polubić bo jest naprawdę świetna osobą. Jest inteligentna, a po za tym jesteśmy w jednej klasie. Przynajmniej ona potrafiła zrobić dobre wrażenie, nie to co ten bezczelny Matteo.
*Po lekcjach*
-Idziesz do 'Jam&Roller'?-zapytała Nina.
-Gdzie?-zdziwiłam się.
-Jest to wrotkowisko. Znajduje się tam też bar gdzie podają szejki i napoje. Jak i również scena do występów i prób na 'Open Music'. Jest to konkurs muzyczny. Śpiewają tam duety, zespoły i solowi wykonawcy. 'Jam&Roller' to magiczne miejsce i warto je odwiedzić nawet jeśli nie jeździsz na wrotkach tak jak ja.-Nina cały czas nawijała-Dobra, ale koniec już gadania i przepraszam za to. Musisz to wszystko sama zobaczyć.
-Ok, ale zostawiłam moje wrotki w domu. Może pojadę najpierw do domu i się przebiorę. Przy okazji wezmę wrotki.-powiedziałam.
-Ok w sumie luz. to ja tez wpadnę do domu i jak coś to za godzinę w Jam&Roller.
-Ale ja nie wiem gdzie to jest.-oznajmiłam Ninie.
-Twój szofer powinien wiedzieć, w końcu Ambar odbierał wiele razy stamtąd.
-No dobrze to za godzinę!-krzyknęłam kiedy już odchodziłam.
*Godzinę później w 'Jam&Roller'*
Nina miała rację mówiąc, że to magiczne miejsce. Widziałam już wrotkowisko, a teraz siedzę przy jednym stoliku sącząc szejka. Rozglądam się, a Niny nie widać. Dosyć to dziwne, zwłaszcza, ze myślałam, że jest punktualna. Chwilę później moje oczy zwróciły uwagę na Matteo. Jest to najprzystojniejszy chłopak jakiego widziałam. dziwne, ze nie siedzi z Ambar, bo przecież są razem. A w sumie co ona mnie obchodzi. Mam jej dość po dzisiejszej kłótni. Kiedy odwróciłam wzrok od Matteo, myślałam o tym co mi powiedział ‘chłopak’ mojej siostry. To dziwne, że od bardzo dawna mi się śnił i kiedy go w końcu spotykam, okazuje się kimś ważnym dla Ambar. Nie powiem, że nie bo zabolało mnie. Zabolało mnie to, że czułam się w jakimś stopniu przywiązana do niego, a nawet nie mogę się z nim zaprzyjaźnić, bo Ambar nie będzie raczej zwolenniczką ‘naszej przyjaźni’.
Z zamyśleń wyrwał mnie czyjś głos. Na jasne kto inny mógłby do mnie podejść i mnie zaczepić.
-Cześć ślicznotko. Przepraszam za dzisiejszy poranek. Głupio się zachowałem i mam dla Ciebie coś na przeprosiny.-mówiąc to podał mi pudełeczko.
-Co to?-spytałam-A no i nie gniewam się, i ja też przepraszam, nie powinnam naskakiwać na Ciebie.-uśmiechnęłam się.
-Spoko. A teraz możesz otworzyć prezent.
Otworzyłam a w środku znajdował się wisiorek z z księżycem i gwiazdą w środku która była obracana.
-Dziękuje.-odpowiedziałam zmieszana-Ale i bez tego bym Ci wybaczyła.-uśmiechnęłam się.
-To drobiazg. A po za tym pasuje do Ciebie.
-Ok. Jeszcze raz dziękuje, ale skoro ja mam ten wisiorek to ty tez powinieneś coś dostać.-mówiąc to wyjęłam z środka gwiazdę i mu ją wręczyłam- To dla Ciebie.
-To ja też dziękuję.-uśmiechnął się-Tylko nie mów nic Ambar, bo nie będzie zadowolona, że wręczam Ci prezenty.
-Spoko, nawet nie miałam zamiaru. Nawet z nią nie rozmawiam. Pokłóciłyśmy się.-oznajmiłam.
-Jeżeli to przeze mnie to przepraszam.
-Nie akurat nie wzięłam tego do siebie, może przez chwile. Po rozmowie z Niną mi przeszło. Ambar niby najlepsza siostra, ale do swoich przyjaciółek zaczęła nagadywać, ze i tak w ‘Blake South College’ długo nie zostanę. A ona się tym zajmie.-oznajmiłam-Usłyszałam to przez przypadek, bo chciałam z nią pogadać, a kiedy podeszłam i za nią ustałam to zaczęła na mnie nagadywać. Ale Ciebie to zapewne nie interesuje.
-Ej czyli twierdzisz, że Ambar...-przerwałam mu więc Matteo nie skończył.
-Tak twierdze, ze Ambar jest fałszywa i nie zasługuje na to, żeby być moją siostra.-powiedziałam
-Dziękuje za dopełnienie mojej wypowiedzi.-odpowiedział sztywno. Uśmiechnęłam się do niego, a on złapał mnie za rękę. Wyrwałam się szybko.
-Matteo co ty robisz. Jesteś chłopakiem mojej siostry, a po za tym znamy się dopiero od dzisiaj.-powiedziałam lekko poddenerwowana-W sumie ty znasz mnie od dzisiaj, bo ja jednak znam Cie dłużej.
Jejku
co ja powiedziałam. Ciekawe co on sobie teraz myśli. Patrzy na mnie
jak na wariatkę. Musze z tego wybrnąć. Ku mojemu zdziwieniu Matteo
wcale nie zapytał o co mi chodzi, wręcz przeciwnie:-Przepraszam.-powiedziałam zmieszana.
-Nic się nie stało.-odpowiedział mi...
Kiedy już wstaliśmy to się przedstawiłam.
-A tak właściwie nazywam się Luna. Luna Benson.
-Matteo Rodriguez. A ty jesteś siostra Ambar jak się nie mylę.
-Tak! Teraz będą mnie kojarzyć tylko jako siostrę Ambar.-powiedziałam to dość dziwnym tonem.
-Niekoniecznie. Możesz zacząć robić coś, żebyś się wyróżniała. Nie musisz być jak Ambar.
-Czyli jaka?! Wredna, rozpuszczona i samolubna?!- zdenerwowałam się.
-Nie to miałem na myśli. Chociaż jest w tym cień racji.-powiedział to z takim impetem.
-Nikt nie musi mi mówić jaka jest moja siostra. Znam ją najlepiej, mimo że nie było mnie tu 6 lat, to i tak wiem o niej więcej niż wy wszyscy razem wzięci!
-To zapewne wiesz, że od 3 lat to ja przy niej byłem, w tych złych i dobrych chwilach. Że ją wspierałem. Że przytulałem kiedy tego potrzebowała. Całowałem na pożegnanie. Ciebie nie było i nie wiesz ile przeszła. Nie wiesz ile wałczyła o to co ma teraz...-nie chciałam, żeby mówił więcej, bo i tak już za bardzo zrobiło mi się przykro.
-Milcz!-krzyknęłam nie zwracając uwagi na innych- To prawda nie było mnie przez 6 lat. Ale rozmawiałyśmy dużo przez Skype'a i Ambar nigdy mi nie mówiła o problemach. Myślałam, że jest dobrze. Myślałam, że mi ufa. Dziki za uświadomienie Matteo!
-Ale...-zaczął mówić, jednak znowu mu przerwałam.
-Nie chcę nic więcej słyszeć. Nie rozumiesz, ze i tak już za bardzo zabolało mnie to co mi powiedziałeś.-powiedziałam to ze spokojem, ale jednak łzy popłynęły mi z oczu.
-Poczekaj. Luna!-mówiąc to złapał mnie za rękę. Wyrwałam mu się i zaczęłam biec do toalety. Jednak niezdara ze mnie i znowu wpadłam na kogoś. Tym razem była to jakaś dziewczyna.
-Przepraszam.-powiedziałam i chciałam iść dalej kiedy 'moja znajoma' mnie zatrzymała.
-Ej, poczekaj. Nic się nie stało. Ale Tobie chyba tak.
-Zrobiło mi się przykro po rozmowie z...-nie chciałam nikomu mówić, że to właśnie z Matteo rozmawiałam. Po za tym zapewne każdy go zna, przecież to chłopak Ambar.
-Z kim?-zapytała 'znajoma'.
-Ale nie powiesz nikomu?
-Nie powiem. Obiecuję. A tak w ogóle to jestem Nina.-przedstawiła się.
-Luna.-oznajmiłam-Miło mi.
-Mi też, a teraz chodź usiądziemy i mi wszystko opowiesz.-uśmiechnęła się.
-Ok.
Chwilę później opowiedziałam jej wszystko i przy okazji poznałyśmy się lepiej. Wydaje się nieśmiała. Jednak można ją polubić bo jest naprawdę świetna osobą. Jest inteligentna, a po za tym jesteśmy w jednej klasie. Przynajmniej ona potrafiła zrobić dobre wrażenie, nie to co ten bezczelny Matteo.
*Po lekcjach*
-Idziesz do 'Jam&Roller'?-zapytała Nina.
-Gdzie?-zdziwiłam się.
-Jest to wrotkowisko. Znajduje się tam też bar gdzie podają szejki i napoje. Jak i również scena do występów i prób na 'Open Music'. Jest to konkurs muzyczny. Śpiewają tam duety, zespoły i solowi wykonawcy. 'Jam&Roller' to magiczne miejsce i warto je odwiedzić nawet jeśli nie jeździsz na wrotkach tak jak ja.-Nina cały czas nawijała-Dobra, ale koniec już gadania i przepraszam za to. Musisz to wszystko sama zobaczyć.
-Ok, ale zostawiłam moje wrotki w domu. Może pojadę najpierw do domu i się przebiorę. Przy okazji wezmę wrotki.-powiedziałam.
-Ok w sumie luz. to ja tez wpadnę do domu i jak coś to za godzinę w Jam&Roller.
-Ale ja nie wiem gdzie to jest.-oznajmiłam Ninie.
-Twój szofer powinien wiedzieć, w końcu Ambar odbierał wiele razy stamtąd.
-No dobrze to za godzinę!-krzyknęłam kiedy już odchodziłam.
*Godzinę później w 'Jam&Roller'*
Nina miała rację mówiąc, że to magiczne miejsce. Widziałam już wrotkowisko, a teraz siedzę przy jednym stoliku sącząc szejka. Rozglądam się, a Niny nie widać. Dosyć to dziwne, zwłaszcza, ze myślałam, że jest punktualna. Chwilę później moje oczy zwróciły uwagę na Matteo. Jest to najprzystojniejszy chłopak jakiego widziałam. dziwne, ze nie siedzi z Ambar, bo przecież są razem. A w sumie co ona mnie obchodzi. Mam jej dość po dzisiejszej kłótni. Kiedy odwróciłam wzrok od Matteo, myślałam o tym co mi powiedział ‘chłopak’ mojej siostry. To dziwne, że od bardzo dawna mi się śnił i kiedy go w końcu spotykam, okazuje się kimś ważnym dla Ambar. Nie powiem, że nie bo zabolało mnie. Zabolało mnie to, że czułam się w jakimś stopniu przywiązana do niego, a nawet nie mogę się z nim zaprzyjaźnić, bo Ambar nie będzie raczej zwolenniczką ‘naszej przyjaźni’.
Z zamyśleń wyrwał mnie czyjś głos. Na jasne kto inny mógłby do mnie podejść i mnie zaczepić.
-Cześć ślicznotko. Przepraszam za dzisiejszy poranek. Głupio się zachowałem i mam dla Ciebie coś na przeprosiny.-mówiąc to podał mi pudełeczko.
-Co to?-spytałam-A no i nie gniewam się, i ja też przepraszam, nie powinnam naskakiwać na Ciebie.-uśmiechnęłam się.
-Spoko. A teraz możesz otworzyć prezent.
Otworzyłam a w środku znajdował się wisiorek z z księżycem i gwiazdą w środku która była obracana.
-Dziękuje.-odpowiedziałam zmieszana-Ale i bez tego bym Ci wybaczyła.-uśmiechnęłam się.
-To drobiazg. A po za tym pasuje do Ciebie.
-Ok. Jeszcze raz dziękuje, ale skoro ja mam ten wisiorek to ty tez powinieneś coś dostać.-mówiąc to wyjęłam z środka gwiazdę i mu ją wręczyłam- To dla Ciebie.
-To ja też dziękuję.-uśmiechnął się-Tylko nie mów nic Ambar, bo nie będzie zadowolona, że wręczam Ci prezenty.
-Spoko, nawet nie miałam zamiaru. Nawet z nią nie rozmawiam. Pokłóciłyśmy się.-oznajmiłam.
-Jeżeli to przeze mnie to przepraszam.
-Nie akurat nie wzięłam tego do siebie, może przez chwile. Po rozmowie z Niną mi przeszło. Ambar niby najlepsza siostra, ale do swoich przyjaciółek zaczęła nagadywać, ze i tak w ‘Blake South College’ długo nie zostanę. A ona się tym zajmie.-oznajmiłam-Usłyszałam to przez przypadek, bo chciałam z nią pogadać, a kiedy podeszłam i za nią ustałam to zaczęła na mnie nagadywać. Ale Ciebie to zapewne nie interesuje.
-Ej czyli twierdzisz, że Ambar...-przerwałam mu więc Matteo nie skończył.
-Tak twierdze, ze Ambar jest fałszywa i nie zasługuje na to, żeby być moją siostra.-powiedziałam
-Dziękuje za dopełnienie mojej wypowiedzi.-odpowiedział sztywno. Uśmiechnęłam się do niego, a on złapał mnie za rękę. Wyrwałam się szybko.
-Matteo co ty robisz. Jesteś chłopakiem mojej siostry, a po za tym znamy się dopiero od dzisiaj.-powiedziałam lekko poddenerwowana-W sumie ty znasz mnie od dzisiaj, bo ja jednak znam Cie dłużej.
-Myślisz, że mnie znasz. To nie Tobie śniłem się co noc, a Ty mi tak. To był mega dziwny sen, po za tym, że ostatniej nocy całowaliśmy się.-gdy mówił o tym byłam w szoku.
-Co ty gadasz? Matteo miałam co noc ten sam sen od miesiąca. Tylko co noc byłeś coraz bliżej. Przedostatniej nocy patrzyłeś mi w oczy a ja w Twoje. A ostatniej nocy całowałeś mnie.-kiedy to mówiłam wstał od stolika i podszedł do mnie.
Skończyłam opowiadać i wtedy też wstałam Matteo patrzył na mnie. Odwrócił mi delikatnie twarz i spojrzał w moje oczy a ja w jego. Zapatrzyłam się w jego śliczne, brązowe oczy i nawet nie zauważyłam, kiedy chciał mnie pocałować, dopóki nie poczułam jego warg na sobie. Zamknęłam oczy. Nasze języki znowu się splotły, ale tym razem w realistycznym świecie. Zatraciłam się w namiętności z jego strony. Lecz po chwili zrozumiałam błąd z mojej strony...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz