poniedziałek, 4 lipca 2016

Rozdział 1 |Solo Me En Mi Vida #1

-Luna! Luna! Obudź się smarkulo!-już na dzień dobry usłyszałam wyzwisko ze strony Amandy. Nigdy mnie nie lubiła, zwłaszcza dlatego, że odkąd pojawiłam się na świecie ona nie zarabiała tak dobrze jak kiedyś. Nie mówiłam o tym cioci Sharon, bo nie chciałabym, żeby przeze mnie miała nowe problemy. I tak ma ich dużo zwłaszcza, że Ambar tez jej siostrzenica a moja rodzona siostra daje jej wiele problemów wychowawczych.
Ambar jest starsza ode mnie o dwa lata i chodzi już do Blake South College, ja zaczynam od jutra i boje się, że nikt mnie nie polubi, mimo, że Ambar jest lubiana, a raczej boja się jej. Ja mogę nie mieć tyle szczęścia co ona. Nie będzie tam nikogo z mojej starej szkoły, będę sama ze sobą, chociaż możliwe, ze poznam kilka ciekawych osób, ale jednak mam co do tego mieszane uczucia, gdyż mam specyficzny charakter i jedyna osoba, która mnie akceptowała ze znajomych z poprzedniej szkoły był Simon. Ostatnio odsunęłam się od niego, gdyż nie patrzył na mnie jak na przyjaciółkę, ale jak na kogoś kogo się Kocha! Nie chciałam, żeby dłużej cierpiał z powodu nie odwzajemnionej miłości mimo, że teraz też na pewno cierpi, ale mniej. Tęsknie za nim bo w końcu był i jest najlepszy przyjaciel i nigdy o nim nie zapomnę. Koniec już tych moich przemyśleń, muszę wstać i pakować się, bo moje życie w Cancun pod opieka Amandy się kończy. Teraz będzie tylko lepiej (mimo, że ta Wiedźma wraca ze mną do Buenos Aires) i mam nadzieję, że mnie przyjmą dobrze w Blake South College, a Ambar nie będzie, aż tak rozpuszczona jak kiedyś, mimo, że byłysmy jak przyjaciółki  kiedy byłam jeszcze w Buenos Aires.
Obudziłam się rano z bólem głowy, jestem zmęczona, a On znowu mi się śnił. Tym razem nie patrzył w moje oczy, tym razem miał zamknięte oczy, a jego wargi spoczywały na moich. Nasze języki splotły się w tańcu. Jejku to takie dziwne, po za tym nie wiem kim jest!
*Następny dzień*
Musze zmienić temat, bo za dużo myślę o wysokim brunecie z moich snów.
~Ambar i ciocia Sharon ucieszyły się na mój widok i moja siostra odrazu się na mnie rzuciła z uściskami i buziakiem w policzek. A ciocia Sharon spokojnie z uśmiechem podeszła do mnie i trzy razy ucałowała mnie w policzek. Na wieczór Monica zrobiła kolację specjalnie dla mnie mimo, że za homarem nie przepadam to ten był pyszny. Zapomniałam wspomnieć, ze Monica to kucharka, która pracuje tu od niedawna wraz ze swoim mężem Miguelem, który jest szoferem i odpowiada za całą służbę w domu. Jedna rzecz mnie tylko dziwi: Gdzie podział się Rey? zawsze był na zawołanie a teraz go nie widzę. Mimo, że reszta personelu go nie lubiła i on tez niekoniecznie kogo kolwiek Lubił to akurat mnie polubił (a nawet Cioci i Ambar nie lubił) i ja tez go bardzo lubiłam. Rey jest specyficznym człowiekiem nigdy się nie uśmiechał i nie potrafił żartować, ale kiedy w pobliżu nikogo nie było to żartował sobie ze mną i się śmiał. Byłam jedyna osoba, która potrafiła wywołać u niego uśmiech. A kiedy wyjeżdżałam do Cancun sześć lat temu to przełamał się przy wszystkich i mnie przytulił (nawet łza mu poleciała z oka).~
-Lunita wyjeżdżamy za 15 minut!-Ambar oznajmiła jak zwykle krzycząc.
-Ok, za chwilę zejdę na parter!-odkrzyknęłam.
Zeszłam i odrazu zobaczyłam Rey'a.
*5 minut później*

Rey!-krzyknęłam i rzuciłam mu się na szyję!
Panienko Luno, proszę się uspokoić.-powiedział łagodnym głosem.
-Oczywiście. Przepraszam.
-Nic się nie stało.

*10 minut później*
-Ambar jesteś pewna, że to dobry plan zajęć?-zapytałam siostry.
-Tak, dała mi go kujonka z Twojej klasy. Przynajmniej wyglądała na kujonkę.-odpowiedziała.
-Ok. Dziękuje!
Zapomniałam dodać, że rozpoczęcie roku szkolnego odbyło się wczoraj ale niestety nie mogłam się pojawić, gdyż lot miałam wczoraj, a przez całe wakacje nie było lotów do Buenos Aires, gdyż wystąpiła awaria.
Kiedy byliśmy już na miejscu Ambar podeszła do swoich przyjaciółek (tak sadze po sposobie zachowania) i się z nimi przywitała.
Ja oczywiście pierwsze co to zaczęłam szukać klasy w której mam zajęcia. Kiedy już zorientowałam się gdzie mam lekcje, udałam się na zewnątrz żeby złapać świeżego powietrza.
Los chciał, że niestety jestem niezdarna i już na wejściu zderzyłam się z kimś. Odrazu uklękłam, żeby pozbierać swoje kartki z materiałami na ten rok, które dała mi Ambar. Ten ktoś tez oczywiście się schylił i pomógł lub pomogła mi zbierać rzeczy, tak bez słowa. Kiedy dotknął mojej dłoni (tak myślę niechcący) to podniosłam twarz i spojrzałam na niego, a on zrobił to samo. Spojrzałam mu w oczy i wtedy zamarłam...


CDN.
--------------------------------------------------------------------------


Jak podoba się pierwszy rozdział pisałam go dwie godziny i mega się opłacało. Ja nawet jestem zadowolona...

 A wy co myślicie???

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz