Czytelnicy!
Nowy rozdział pojawi się dopiero gdy zobaczę aktywność wasza w postaci komentarzy i w postaci odwiedzania mojego bloga, oraz podawania dalej postów na fb lub Google lub innych Social Mediach.
Nawet nie wiem czy ktoś fatygował się to czytać, ale ja starałam się być aktywna teraz wasza kolej. <3
Do następnego.
w komentarzach dajcie linki do waszych blogów z chęcią odwiedzę.
Jovitka <3
PS. Zapraszam na grupę Tinistas Poland, jedyna taka na fb. Bez spin i zbędnych postów. Super adminki. I polecam jednej bloga: http://swiatwikiloff.blogspot.com/ naprawdę świetna blogerka. jest otwarta, i mega zajebista.
Pozdrawiam Wikę <3
piątek, 8 lipca 2016
Rozdział 3 |Solo Me En Mi Vida #3
-Matteo!-odepchnęłam
go od siebie-Co my robimy?! To nienormalne!-zaczęłam
krzyczeć.
-Może faktycznie za daleko to zaszło.-odpowiedział spokojnie.
-Może? Chyba sobie żartujesz! To zaszło za daleko i jestem tego pewna.
-Dobrze. Więcej tego nie zrobię bez Twojej zgody.-oznajmił zgadzając się ze mną.
-Nigdy tego nie zrobisz. Zrozum swój błąd. Ja też zawiniłam. Czuje się jakbym zdradziła Ambar.
-Nigdy. Obiecuję. Ale ty to odwzajemniłaś.-wtrącił swoje racje jak zwykle odkąd go znam-I wiem jak się czujesz. Tez zdradziłem Ambar, a co najdziwniejsze z jej własną siostrą.
-Dobrze zapomnijmy o tym co się stało. A swoją drogą ja nie mogłam się po prostu oprzeć.
-Znaczy, że czujesz coś do mnie, albo zwyczajnie Ci się podobam. A no i myślałem, że mieliśmy o tym zapomnieć?!
-Ja zapomniałam i nie myśl sobie, że darzę Cię jakim kolwiek uczuciem.-odpowiedziałam na jego docinki.
-Zobaczymy.-odpowiedział z pewnością w jego głosie.
-Jesteś żałosny. Myślisz, że możesz mieć każdą, a tak nie jest i jeszcze się o tym przekonasz.
-Ja nie myślę, ja to wiem, że każda może być moja. A swoją drogą nie chcę każdej, chcę Ciebie. Pomimo krótkiej znajomości coś mnie do Ciebie ciągnie.
-Zapomnij! I przypomnę Ci, że masz dziewczynę.
-Nic nie stoi na przeszkodzie. Ambar może być moja jeszcze przez jakiś czas. Na pewno z niej na razie nie zrezygnuję. A ty jej nic nie powiesz, bo wiesz, że ją zranisz i przy okazji stracisz siostrzaną przyjaźń, bo w głębi serca nie jesteś na nią zła i ja to wiem.
-Jesteś okropny.-odpowiedziałam i odeszłam.
*3 godziny później*
Czekałam na Ninę jeszcze 15 minut przy barze, a później poszłam na wrotkowisko i jeździłam przez pól godziny bez celu. Na koniec napisałam do Niny, że jadę do domu, ale odpowiedzi nie otrzymałam. A teraz siedzę w salonie popijam ciastka herbatą i myślę o dzisiejszym dniu. Dopiero co poznałam Matteo, a już się z nim całowałam i czuję jakbym go znała całe życie. Może to dziwne, ale chyba mi się podoba, a najgorsze, że jeśli jeszcze raz mnie pocałuje to boje się, że nie dam rady się oprzeć. Nie mogę opowiedzieć o tym nikomu. Ambar chyba by mnie zabiła i nigdy by mi nie wybaczyła takiej zdrady.
Muszę jednak przynajmniej się z nią pogodzić. W końcu nie chce psuć przyjaźni między nami.
-Może faktycznie za daleko to zaszło.-odpowiedział spokojnie.
-Może? Chyba sobie żartujesz! To zaszło za daleko i jestem tego pewna.
-Dobrze. Więcej tego nie zrobię bez Twojej zgody.-oznajmił zgadzając się ze mną.
-Nigdy tego nie zrobisz. Zrozum swój błąd. Ja też zawiniłam. Czuje się jakbym zdradziła Ambar.
-Nigdy. Obiecuję. Ale ty to odwzajemniłaś.-wtrącił swoje racje jak zwykle odkąd go znam-I wiem jak się czujesz. Tez zdradziłem Ambar, a co najdziwniejsze z jej własną siostrą.
-Dobrze zapomnijmy o tym co się stało. A swoją drogą ja nie mogłam się po prostu oprzeć.
-Znaczy, że czujesz coś do mnie, albo zwyczajnie Ci się podobam. A no i myślałem, że mieliśmy o tym zapomnieć?!
-Ja zapomniałam i nie myśl sobie, że darzę Cię jakim kolwiek uczuciem.-odpowiedziałam na jego docinki.
-Zobaczymy.-odpowiedział z pewnością w jego głosie.
-Jesteś żałosny. Myślisz, że możesz mieć każdą, a tak nie jest i jeszcze się o tym przekonasz.
-Ja nie myślę, ja to wiem, że każda może być moja. A swoją drogą nie chcę każdej, chcę Ciebie. Pomimo krótkiej znajomości coś mnie do Ciebie ciągnie.
-Zapomnij! I przypomnę Ci, że masz dziewczynę.
-Nic nie stoi na przeszkodzie. Ambar może być moja jeszcze przez jakiś czas. Na pewno z niej na razie nie zrezygnuję. A ty jej nic nie powiesz, bo wiesz, że ją zranisz i przy okazji stracisz siostrzaną przyjaźń, bo w głębi serca nie jesteś na nią zła i ja to wiem.
-Jesteś okropny.-odpowiedziałam i odeszłam.
*3 godziny później*
Czekałam na Ninę jeszcze 15 minut przy barze, a później poszłam na wrotkowisko i jeździłam przez pól godziny bez celu. Na koniec napisałam do Niny, że jadę do domu, ale odpowiedzi nie otrzymałam. A teraz siedzę w salonie popijam ciastka herbatą i myślę o dzisiejszym dniu. Dopiero co poznałam Matteo, a już się z nim całowałam i czuję jakbym go znała całe życie. Może to dziwne, ale chyba mi się podoba, a najgorsze, że jeśli jeszcze raz mnie pocałuje to boje się, że nie dam rady się oprzeć. Nie mogę opowiedzieć o tym nikomu. Ambar chyba by mnie zabiła i nigdy by mi nie wybaczyła takiej zdrady.
Muszę jednak przynajmniej się z nią pogodzić. W końcu nie chce psuć przyjaźni między nami.
*po
chwili*
Stwierdziłam, że pójdę do Ambar i z nią porozmawiam.
Kiedy już zapukałam do drzwi jej pokoju usłyszałam szmery i po chwili otworzyła mi Ambar w piżamie. Dosyć to dziwne, że tak szybko miała zamiar iść spać.
-Możesz wejść.-usłyszałam puste słowa z jej strony.
-Ok, dzięki za zaproszenie.-oznajmiłam. Kiedy to powiedziałam weszłam i zobaczyłam Matteo. To naprawdę głupie z jego strony, że po dzisiejszym dniu ma czelność tu przychodzić.
-Cześć.-przywitał się.
-Hej.-odpowiedziałam ze sztucznym uśmiechem.
-Poznajcie się…-Ambar zaczęła mówić, ale jej przerwałam.
-My już się znamy. Poznaliśmy się w szkole, kiedy niechcący wpadłam na Matteo.-oznajmiłam
-Ok.-odpowiedziała Ambar-Więc o czym chcesz gadać?
-Chciałam z Tobą porozmawiać ale w cztery oczy.
-Skarbie pójdziesz do kuchni i przyniesiesz lemoniady?-Ambar zwróciła się do Matteo.
-Tak jasne. A ty Luna się napijesz?
-Nie dziękuję.-odpowiedziałam.
Po mojej odpowiedzi Matteo wyszedł, a ja już chciałam zacząć temat, kiedy Ambar zaczęła mówić:
-Jeżeli chodzi o to co dzisiaj mówiłam, to było dlatego, że wkurzyłam się, bo ciocia odkąd wczoraj wróciłaś traktuje Cię lepiej. Jesteś na pierwszym miejscu. Kiedy ja wróciłam po roku pobytu w Madrycie do Buenos Aires nikt nie przygotował mi kolacji. Nie zostałam tak przywitana.
-Mnie nie było wtedy w domu. Normalnie bym się tak cieszyła, a Ty nawet nie powiedziałaś, ani razu, ze byłaś w Madrycie. Nie mówiłaś o swoich problemach, nigdy nie wiedziałam co się z Tobą dzieje.
-I nigdy nie zastanawiałaś się dlaczego? Powiem Ci co jest na rzeczy. Ty zawsze mówiłaś pierwsza kiedy rozmawiałyśmy. Nie dawałaś mi dojść do słowa, albo nie chciałaś, żebym pierwsza opowiadała. Po tych Twoich wesołych historyjkach, nie chciałam mówić jak mi źle.
A najgorzej było kiedy dowiedziałam się o…-i tu się zacięła.
-O czym? Ambar mi możesz powiedzieć!-krzyknęłam.
-O tym, że nie jesteśmy siostrami. Fakt ciocia Sharon nadal jest moja ciocią, ale tylko ze względu na męża, który już nie żyje. Ja mam na nazwisko Smith a ty Benson. Zadowolona.-kiedy mi to powiedziała byłam w szoku.
-Przepraszam za wszystko.-powiedziałam i zapłakana wybiegłam z pokoju Ambar.
Zeszłam na dól i poszłam do cioci, która w tym momencie siedziała w salonie.
-Jak mogłaś tyle lat ukrywać, że ja i Ambar nie jesteśmy rodziną!-krzyczałam-Okłamałaś wszystkich. Nas, szkołę, rodzinę.
-Nikogo nie okłamałam. Wszyscy wiedzieli tylko nie wy dwie. Ambar znalazła w moim biurze swój akt urodzenia. Jej rodzice zginęli, kiedy miała kilka miesięcy. Wówczas twoi rodzice przyjaźnili się z rodzicami Ambar.
-Nie rozumiem.-uspokoiłam się i usiadłam na sofie.
-Twoi rodzice zaadoptowali ją. Ja i twój wujek, nie mieliśmy dobrych relacji z Candelarią i Jonem Smith. No i po tragicznym wypadku, Twoi rodzice zrobili uroczystość chrztu i ja zostałam Chrzestną. Kiedy ty się urodziłaś i miałaś 3 lata Twoi rodzice również zginęli w wypadku, jakim był pożar. Tak ja prawnie zyskałam nad wami opiekę.-opowiedziała mi wszystko.
-Dobrze, ale nie rozumiem, skoro Twój mąż miał na nazwisko Smith, czemu ty masz na nazwisko Benson?-zapytałam.
-Chciałam zostać przy nazwisku i ani ja, ani twój wujek nie zmieniliśmy nazwiska .
-To dosyć skomplikowane. A i tak jestem zła. Chociaż nie potrafię się długo gniewać.-powiedziałam i przytuliłam ją.
Stwierdziłam, że pójdę do Ambar i z nią porozmawiam.
Kiedy już zapukałam do drzwi jej pokoju usłyszałam szmery i po chwili otworzyła mi Ambar w piżamie. Dosyć to dziwne, że tak szybko miała zamiar iść spać.
-Możesz wejść.-usłyszałam puste słowa z jej strony.
-Ok, dzięki za zaproszenie.-oznajmiłam. Kiedy to powiedziałam weszłam i zobaczyłam Matteo. To naprawdę głupie z jego strony, że po dzisiejszym dniu ma czelność tu przychodzić.
-Cześć.-przywitał się.
-Hej.-odpowiedziałam ze sztucznym uśmiechem.
-Poznajcie się…-Ambar zaczęła mówić, ale jej przerwałam.
-My już się znamy. Poznaliśmy się w szkole, kiedy niechcący wpadłam na Matteo.-oznajmiłam
-Ok.-odpowiedziała Ambar-Więc o czym chcesz gadać?
-Chciałam z Tobą porozmawiać ale w cztery oczy.
-Skarbie pójdziesz do kuchni i przyniesiesz lemoniady?-Ambar zwróciła się do Matteo.
-Tak jasne. A ty Luna się napijesz?
-Nie dziękuję.-odpowiedziałam.
Po mojej odpowiedzi Matteo wyszedł, a ja już chciałam zacząć temat, kiedy Ambar zaczęła mówić:
-Jeżeli chodzi o to co dzisiaj mówiłam, to było dlatego, że wkurzyłam się, bo ciocia odkąd wczoraj wróciłaś traktuje Cię lepiej. Jesteś na pierwszym miejscu. Kiedy ja wróciłam po roku pobytu w Madrycie do Buenos Aires nikt nie przygotował mi kolacji. Nie zostałam tak przywitana.
-Mnie nie było wtedy w domu. Normalnie bym się tak cieszyła, a Ty nawet nie powiedziałaś, ani razu, ze byłaś w Madrycie. Nie mówiłaś o swoich problemach, nigdy nie wiedziałam co się z Tobą dzieje.
-I nigdy nie zastanawiałaś się dlaczego? Powiem Ci co jest na rzeczy. Ty zawsze mówiłaś pierwsza kiedy rozmawiałyśmy. Nie dawałaś mi dojść do słowa, albo nie chciałaś, żebym pierwsza opowiadała. Po tych Twoich wesołych historyjkach, nie chciałam mówić jak mi źle.
A najgorzej było kiedy dowiedziałam się o…-i tu się zacięła.
-O czym? Ambar mi możesz powiedzieć!-krzyknęłam.
-O tym, że nie jesteśmy siostrami. Fakt ciocia Sharon nadal jest moja ciocią, ale tylko ze względu na męża, który już nie żyje. Ja mam na nazwisko Smith a ty Benson. Zadowolona.-kiedy mi to powiedziała byłam w szoku.
-Przepraszam za wszystko.-powiedziałam i zapłakana wybiegłam z pokoju Ambar.
Zeszłam na dól i poszłam do cioci, która w tym momencie siedziała w salonie.
-Jak mogłaś tyle lat ukrywać, że ja i Ambar nie jesteśmy rodziną!-krzyczałam-Okłamałaś wszystkich. Nas, szkołę, rodzinę.
-Nikogo nie okłamałam. Wszyscy wiedzieli tylko nie wy dwie. Ambar znalazła w moim biurze swój akt urodzenia. Jej rodzice zginęli, kiedy miała kilka miesięcy. Wówczas twoi rodzice przyjaźnili się z rodzicami Ambar.
-Nie rozumiem.-uspokoiłam się i usiadłam na sofie.
-Twoi rodzice zaadoptowali ją. Ja i twój wujek, nie mieliśmy dobrych relacji z Candelarią i Jonem Smith. No i po tragicznym wypadku, Twoi rodzice zrobili uroczystość chrztu i ja zostałam Chrzestną. Kiedy ty się urodziłaś i miałaś 3 lata Twoi rodzice również zginęli w wypadku, jakim był pożar. Tak ja prawnie zyskałam nad wami opiekę.-opowiedziała mi wszystko.
-Dobrze, ale nie rozumiem, skoro Twój mąż miał na nazwisko Smith, czemu ty masz na nazwisko Benson?-zapytałam.
-Chciałam zostać przy nazwisku i ani ja, ani twój wujek nie zmieniliśmy nazwiska .
-To dosyć skomplikowane. A i tak jestem zła. Chociaż nie potrafię się długo gniewać.-powiedziałam i przytuliłam ją.
*Następny
dzień*
Wszystko jest takie skomplikowane, jestem tu od przedwczoraj a już mam mętlik w głowie i milion problemów. Po pierwsze Matteo mnie pociąga, po drugie nie mogę powiedzieć o tym Ambar, po trzecie ja i Ambar nie jesteśmy siostrami, ale i tak zawsze będzie dla mnie jak przyjaciółka, po czwarte mimo że dopiero wczoraj poznałam Ninę to się o nią martwię i czuje, że się zaprzyjaźnimy. Nie wiem co mam robić. Na pewno muszę unikać Matteo i nie dać mu satysfakcji z tego, że będę jego. A no i zapomniałabym, na pewno pogadam z Niną, bo już wczoraj wydawała się smutna, chociaż chciała się spotkać.
Z zamyśleń wyrwał mnie czyjś głos.
-Hej Luna.-przywitała się Nina.
-Hej, tylko tyle. Możesz mi powiedzieć czemu nie odpisywałaś wczoraj i nie przyszłaś do ‘Jam&Roller’?
-Byłam przybita. Zobaczyłam Delfi i Gastona razem. Może nie była to sytuacja typu pocałunek, czy trzymanie się za rękę, ale i tak zrobiło mi się przykro. Nie miałam ochoty wychodzić z domu i zamknęłam się w pokoju.-opowiedziała Nina i od razu się zarumieniła.
-Nina, podoba Ci się Gaston? To jest przyjaciel Matteo jak się nie mylę. Może poprosiłabym Ambar to pogadałaby z Matteo i On by to załatwił.
-Nie lepiej nie. A swoją drogą, czemu ty z nim nie porozmawiasz?-zapytała mnie Nina.
-Wolę go unikać, a poza tym to chłopak Ambar. A no i musimy pogadać.-zmieszałam się.
-Ok. To po szkole idziemy od razu do ‘Jam&Roller’. Tym razem wzięłam ubiór na przebranie więc nie muszę iść do domu.-oznajmiła mi Nina, na co się uśmiechnęłam.
-Ja wrotki zostawiłam wczoraj w szafce do której Tamara dała mi klucz. A ubiór mam pod mundurkiem.
-To po szkole od razu idziemy do ‘Rollera”.-powiedziała potocznie Nina.
Chwilę później zaczęły się lekcje. Jak zwykle zleciały szybko. Przy okazji dowiedziałam się, że za miesiąc będzie egzamin ze wszystkiego co było do tej pory. Mimo, że to dopiero drugi dzień.
Ale jak słyszałam to kto zda egzaminy będzie mógł przez trzy miesiące uczęszczać na zajęcia teatralno-wokalne lub fotograficzno-reklamowe. Reszta niestety przystąpi do poprawki, a jeżeli ktoś nie zda poprawki to będzie mógł brać udział tylko w zajęciach wyrównawczych ze wszystkich przedmiotów. Mi to pasuje, poza tym, że uczę się dobrze i nie mam zamiaru tego zbagatelizować.
*Pół godziny później w ‘Rollerze’*
-Więc o czym chciałaś porozmawiać?-zapytała Nina biorąc kolejny łyk soku pomarańczowego.
-To skomplikowane, ale wiesz Nina czuję, że mogę Ci zaufać. Znamy się od wczoraj, a ja wiem, ze mogę powiedzieć Ci wszystko.
-Mam to samo i wiem, że na pewno się zaprzyjaźnimy.-uśmiechnęłam się kiedy mi to powiedziała.
-Więc zacznę od tego, że wczoraj kiedy nie przyszłaś wydarzyło się coś co nie powinno mieć miejsca. Jednak wolałabym najpierw powiedzieć, że ja i Ambar nie jesteśmy siostrami i to dosyć skomplikowane, więc nie będę o tym mówiła. A wracając do tego co się wydarzyło w ‘Rollerze’, to całowałam się z Matteo.-zamilkłam bo strasznie wstyd mi się zrobiło.
-Co ty powiedziałaś? Chyba żartujesz to chłopak Ambar i ona jest Twoją…-zacięła się-Ona jest Twoja Przyjaciółką.
-Ja to wiem, ale to stało się tak nagle. To było coś niesamowitego. Nie mogłam go odrzucić, przynajmniej an początku. Po chwili jednak się opamiętałam. Tylko najbardziej boje się, że jeżeli będzie następny raz to mu ulegnę. Matteo mi się podoba. Po za tym od miesiąca śnił mi się mimo że go nie znałam, a ostatni raz kiedy mi się śnił całowaliśmy się. Ja tez mu się śniłam i miał to samo, tylko to ja do niego podchodziłam, a nie on do mnie. Kiedy mu o tym opowiedziałam podszedł do mnie i ja wstałam i patrzyliśmy sobie w oczy, a ja się zapatrzyłam i nie zauważyłam kiedy mnie pocałował. Kiedy jednak się zorientowałam to odwzajemniłam to. Był to mój najlepszy pierwszy pocałunek. Jednak boję się, ze Ambar się dowie i ją stracę, a tego nie chce. On powiedział, że na razie nie odpuści sobie Ambar, ale i tak ja będę jego. Nie mam zamiaru dawać mu tej satysfakcji. Jest mi z tym bardzo źle. Nie wiem co mam zrobić dlatego stwierdziłam, że będę go unikać, chociaż naszyjnik od niego i tak założyłam i nosze do tej pory. Nina to nienormalne, ja go ledwie znam, a już czuję coś do niego. Czuje się przywiązana do niego. Boli mnie to, że muszę to ukrywać przed Ambar. Może ja powinnam porozmawiać z Matteo, albo przekonać Ambar żeby z nim zerwała. Oni nie mogą być razem zwłaszcza, że on chce być z nią tylko dlatego, żeby nie być singlem.-skończyłam moją długą wypowiedź.
-Po pierwsze powiedz Matteo co i jak. A Ambar na pewno kiedyś się dowie, że coś jest na rzeczy bo zauważy jakąś chemię między wami.
-Ja powiem Matteo, a ty powiesz Gastonowi o tym co czujesz.-zaszantażowałam Ninę.
-Nie ma mowy. Dobra. Zostańmy przy tym, żeby Matteo się nie dowiedział, ale nie unikaj go bo wyjdzie, że coś na rzeczy jednak jest.
-No ok. Dziękuję. A myślisz, że Matteo coś do mnie czuje?-zapytałam
-Nie wiem, ale wydaje mi się, że bez celu by Cię nie całował.
-No w sumie po co miał by mnie całować i mówić mi takie rzeczy. Dziękuję Ci jeszcze raz.-podziękowałam Ninie za wszystko.
-Nie ma sprawy. Jednak na mnie już czas.-powiedziała Nina.
-No ok. Ja jeszcze pojeżdżę na wrotkowisku.-oznajmiłam i pożegnałam się ucałowaniem w policzek.
Po jakimś czasie już weszłam na wrotkowisko. Patrzyłam jak inni tańczą i sama próbowałam. Nagle podjechał do mnie Matteo nie wiadomo skąd.
-Czego chcesz?-spytałam.
-Chciałem się przywitać tylko i wyłącznie. -odpowiedział.
-A więc cześć i nara.
-Co ty taka niegrzeczna. Jak byłem u Ambar to taka nie byłaś.
-Jak byleś u Ambar to udawałam, żeby nie było podejrzeń.
-Jakich podejrzeń przecież nic takiego się nie stało.-perfidnie zaprzeczył wczorajszym wydarzeniom.
-Nie bo pocałunek to nic takiego?-odpowiedziałem pytaniem.
-Sama chciałaś o tym zapomnieć.-w tym momencie zrozumiałam, ze strzeliłam gafę, bo naprawdę kazałam mu zapomnieć, a wkurzyłam się o to, że twierdzi, ze to nic.
-Tylko, że…-zacięłam się.
-Tylko, że co?
-Nieważne.-odpowiedziałam stanowczo.
-Wątpię, że dla Ciebie to nieważne wręcz przeciwnie.
-Jest nieważne dla Ciebie i dla mnie.
-Nie wydaje mi się. Myślę, że chciałaś powiedzieć, że nie potrafisz zapomnieć. Powiem Ci coś, ja tez nie potrafię. Nie będę potrafił. To było niesamowite uczucie.
-Niesamowite uczucie zdradzić swoja dziewczynę. Nieprawdaż? Zwłaszcza perfidne było to, że najpierw całowałeś się ze mną, a kilka godzin później byleś u Ambar i to okropne.
-Dla Twojej wiadomości tylko się całowałem z Ambar na przywitanie i zanim weszłaś.-odpowiedział-I nic między nami więcej się wtedy nie zdarzyło. Po za tym poszedłem do domu o 22.-oznajmił, a mi w pewnym sensie ulżyło.
-Ojej ja przepraszam. Myślałam…-zaczęłam się jąkać-Nie ważne co myślałam.
-Masz absolutna rację. I nic się nie stało.-dogryzł mi i to cholernie, a po chwili odjechał. Przynajmniej tak mi się wydawało.
-Najgorsze jest to, że cholernie mnie pociągasz Matteo, a kiedy jesteś przy mnie i rozmawiasz ze mną patrzę w twoje oczy i świat wydaje się kolorowy. To nienormalne, ale chyba jestem w Tobie zakochana.-powiedziałam do siebie na głos, tak żeby nikt nie słyszał.
-Co ty powiedziałaś?-usłyszałam jego głos. Usłyszałam głos Matteo, który stał tuż za mną kiedy się odwróciłam. Stał na tyle blisko, że nie mogłam swobodnie oddychać. Na tyle blisko, że tylko on mógł to usłyszeć. W tym momencie nie wiedziałam co zrobić. Patrzyłam w jego oczy. Nie wiedziałam co mam powiedzieć, czy w ogóle mam coś powiedzieć. Byłam w totalnej pustce, zwłaszcza, ze nie chciałam doprowadzić do tego, żeby on się dowiedział. Nina mi powiedziała, ze to nastąpi jednak nie pomyślałam, że tak szybko.
Kiedy tak staliśmy zapatrzeni w siebie stwierdziłam, że tym razem to ja muszę zrobić ten pierwszy krok. Oparłam się na korkach od wrotek i Matteo już wiedział co chcę zrobić, więc ułatwił mi to i zaczął pierwszy mnie całować. Tym razem to było cudowne. Już teraz wiedziałam, że Kocham go bezgranicznie. Wiedziałam, że nie mogę dłużej ukrywać uczuć choćbym miała stracić ‘siostrę’.
Wracając do chwili obecnej. Matteo całuje z taką namiętnością jakiej nie było przy pierwszym pocałunku.
Po jakimś czasie oderwaliśmy się od siebie, a ja przygryzłam dolną wargę i rozglądałam się czy nikt znajomy nie patrzy.
-Więc powiesz mi księżniczko co powiedziałaś?-zapytał.
-Nie. Przepraszam.-powiedziałam i wyjechałam na wrotkach do szatani.
Chwilę później Matteo był już przy mnie. Ja jednak nie zwracając na niego uwagi zdjęłam wrotki i schowałam je do szafki. Sądząc po szmerach uznałam, ze również zaczął zbierać się do wyjścia. Nie patrząc na niego zaczęłam wybierać numer do szofera. W tym momencie podszedł do mnie i popchnął gwałtownie na szafki i znów zaczął całować, tym razem agresywniej, ale i tak było to czułe i pełne miłości. Była to agresja i namiętność. Od tej strony go nie znałam. Było najlepiej. Nie wiem jak mogę to opisać. Ale tym razem nasze języki nie plotły się w zwykłym tańcu, tym razem plotły się w tańcu miłości. Oderwałam się na chwilę i powiedziałam:
-Pociągasz mnie Matteo. A nawet powiem lepiej, Zakochałam się w Tobie.
Wszystko jest takie skomplikowane, jestem tu od przedwczoraj a już mam mętlik w głowie i milion problemów. Po pierwsze Matteo mnie pociąga, po drugie nie mogę powiedzieć o tym Ambar, po trzecie ja i Ambar nie jesteśmy siostrami, ale i tak zawsze będzie dla mnie jak przyjaciółka, po czwarte mimo że dopiero wczoraj poznałam Ninę to się o nią martwię i czuje, że się zaprzyjaźnimy. Nie wiem co mam robić. Na pewno muszę unikać Matteo i nie dać mu satysfakcji z tego, że będę jego. A no i zapomniałabym, na pewno pogadam z Niną, bo już wczoraj wydawała się smutna, chociaż chciała się spotkać.
Z zamyśleń wyrwał mnie czyjś głos.
-Hej Luna.-przywitała się Nina.
-Hej, tylko tyle. Możesz mi powiedzieć czemu nie odpisywałaś wczoraj i nie przyszłaś do ‘Jam&Roller’?
-Byłam przybita. Zobaczyłam Delfi i Gastona razem. Może nie była to sytuacja typu pocałunek, czy trzymanie się za rękę, ale i tak zrobiło mi się przykro. Nie miałam ochoty wychodzić z domu i zamknęłam się w pokoju.-opowiedziała Nina i od razu się zarumieniła.
-Nina, podoba Ci się Gaston? To jest przyjaciel Matteo jak się nie mylę. Może poprosiłabym Ambar to pogadałaby z Matteo i On by to załatwił.
-Nie lepiej nie. A swoją drogą, czemu ty z nim nie porozmawiasz?-zapytała mnie Nina.
-Wolę go unikać, a poza tym to chłopak Ambar. A no i musimy pogadać.-zmieszałam się.
-Ok. To po szkole idziemy od razu do ‘Jam&Roller’. Tym razem wzięłam ubiór na przebranie więc nie muszę iść do domu.-oznajmiła mi Nina, na co się uśmiechnęłam.
-Ja wrotki zostawiłam wczoraj w szafce do której Tamara dała mi klucz. A ubiór mam pod mundurkiem.
-To po szkole od razu idziemy do ‘Rollera”.-powiedziała potocznie Nina.
Chwilę później zaczęły się lekcje. Jak zwykle zleciały szybko. Przy okazji dowiedziałam się, że za miesiąc będzie egzamin ze wszystkiego co było do tej pory. Mimo, że to dopiero drugi dzień.
Ale jak słyszałam to kto zda egzaminy będzie mógł przez trzy miesiące uczęszczać na zajęcia teatralno-wokalne lub fotograficzno-reklamowe. Reszta niestety przystąpi do poprawki, a jeżeli ktoś nie zda poprawki to będzie mógł brać udział tylko w zajęciach wyrównawczych ze wszystkich przedmiotów. Mi to pasuje, poza tym, że uczę się dobrze i nie mam zamiaru tego zbagatelizować.
*Pół godziny później w ‘Rollerze’*
-Więc o czym chciałaś porozmawiać?-zapytała Nina biorąc kolejny łyk soku pomarańczowego.
-To skomplikowane, ale wiesz Nina czuję, że mogę Ci zaufać. Znamy się od wczoraj, a ja wiem, ze mogę powiedzieć Ci wszystko.
-Mam to samo i wiem, że na pewno się zaprzyjaźnimy.-uśmiechnęłam się kiedy mi to powiedziała.
-Więc zacznę od tego, że wczoraj kiedy nie przyszłaś wydarzyło się coś co nie powinno mieć miejsca. Jednak wolałabym najpierw powiedzieć, że ja i Ambar nie jesteśmy siostrami i to dosyć skomplikowane, więc nie będę o tym mówiła. A wracając do tego co się wydarzyło w ‘Rollerze’, to całowałam się z Matteo.-zamilkłam bo strasznie wstyd mi się zrobiło.
-Co ty powiedziałaś? Chyba żartujesz to chłopak Ambar i ona jest Twoją…-zacięła się-Ona jest Twoja Przyjaciółką.
-Ja to wiem, ale to stało się tak nagle. To było coś niesamowitego. Nie mogłam go odrzucić, przynajmniej an początku. Po chwili jednak się opamiętałam. Tylko najbardziej boje się, że jeżeli będzie następny raz to mu ulegnę. Matteo mi się podoba. Po za tym od miesiąca śnił mi się mimo że go nie znałam, a ostatni raz kiedy mi się śnił całowaliśmy się. Ja tez mu się śniłam i miał to samo, tylko to ja do niego podchodziłam, a nie on do mnie. Kiedy mu o tym opowiedziałam podszedł do mnie i ja wstałam i patrzyliśmy sobie w oczy, a ja się zapatrzyłam i nie zauważyłam kiedy mnie pocałował. Kiedy jednak się zorientowałam to odwzajemniłam to. Był to mój najlepszy pierwszy pocałunek. Jednak boję się, ze Ambar się dowie i ją stracę, a tego nie chce. On powiedział, że na razie nie odpuści sobie Ambar, ale i tak ja będę jego. Nie mam zamiaru dawać mu tej satysfakcji. Jest mi z tym bardzo źle. Nie wiem co mam zrobić dlatego stwierdziłam, że będę go unikać, chociaż naszyjnik od niego i tak założyłam i nosze do tej pory. Nina to nienormalne, ja go ledwie znam, a już czuję coś do niego. Czuje się przywiązana do niego. Boli mnie to, że muszę to ukrywać przed Ambar. Może ja powinnam porozmawiać z Matteo, albo przekonać Ambar żeby z nim zerwała. Oni nie mogą być razem zwłaszcza, że on chce być z nią tylko dlatego, żeby nie być singlem.-skończyłam moją długą wypowiedź.
-Po pierwsze powiedz Matteo co i jak. A Ambar na pewno kiedyś się dowie, że coś jest na rzeczy bo zauważy jakąś chemię między wami.
-Ja powiem Matteo, a ty powiesz Gastonowi o tym co czujesz.-zaszantażowałam Ninę.
-Nie ma mowy. Dobra. Zostańmy przy tym, żeby Matteo się nie dowiedział, ale nie unikaj go bo wyjdzie, że coś na rzeczy jednak jest.
-No ok. Dziękuję. A myślisz, że Matteo coś do mnie czuje?-zapytałam
-Nie wiem, ale wydaje mi się, że bez celu by Cię nie całował.
-No w sumie po co miał by mnie całować i mówić mi takie rzeczy. Dziękuję Ci jeszcze raz.-podziękowałam Ninie za wszystko.
-Nie ma sprawy. Jednak na mnie już czas.-powiedziała Nina.
-No ok. Ja jeszcze pojeżdżę na wrotkowisku.-oznajmiłam i pożegnałam się ucałowaniem w policzek.
Po jakimś czasie już weszłam na wrotkowisko. Patrzyłam jak inni tańczą i sama próbowałam. Nagle podjechał do mnie Matteo nie wiadomo skąd.
-Czego chcesz?-spytałam.
-Chciałem się przywitać tylko i wyłącznie. -odpowiedział.
-A więc cześć i nara.
-Co ty taka niegrzeczna. Jak byłem u Ambar to taka nie byłaś.
-Jak byleś u Ambar to udawałam, żeby nie było podejrzeń.
-Jakich podejrzeń przecież nic takiego się nie stało.-perfidnie zaprzeczył wczorajszym wydarzeniom.
-Nie bo pocałunek to nic takiego?-odpowiedziałem pytaniem.
-Sama chciałaś o tym zapomnieć.-w tym momencie zrozumiałam, ze strzeliłam gafę, bo naprawdę kazałam mu zapomnieć, a wkurzyłam się o to, że twierdzi, ze to nic.
-Tylko, że…-zacięłam się.
-Tylko, że co?
-Nieważne.-odpowiedziałam stanowczo.
-Wątpię, że dla Ciebie to nieważne wręcz przeciwnie.
-Jest nieważne dla Ciebie i dla mnie.
-Nie wydaje mi się. Myślę, że chciałaś powiedzieć, że nie potrafisz zapomnieć. Powiem Ci coś, ja tez nie potrafię. Nie będę potrafił. To było niesamowite uczucie.
-Niesamowite uczucie zdradzić swoja dziewczynę. Nieprawdaż? Zwłaszcza perfidne było to, że najpierw całowałeś się ze mną, a kilka godzin później byleś u Ambar i to okropne.
-Dla Twojej wiadomości tylko się całowałem z Ambar na przywitanie i zanim weszłaś.-odpowiedział-I nic między nami więcej się wtedy nie zdarzyło. Po za tym poszedłem do domu o 22.-oznajmił, a mi w pewnym sensie ulżyło.
-Ojej ja przepraszam. Myślałam…-zaczęłam się jąkać-Nie ważne co myślałam.
-Masz absolutna rację. I nic się nie stało.-dogryzł mi i to cholernie, a po chwili odjechał. Przynajmniej tak mi się wydawało.
-Najgorsze jest to, że cholernie mnie pociągasz Matteo, a kiedy jesteś przy mnie i rozmawiasz ze mną patrzę w twoje oczy i świat wydaje się kolorowy. To nienormalne, ale chyba jestem w Tobie zakochana.-powiedziałam do siebie na głos, tak żeby nikt nie słyszał.
-Co ty powiedziałaś?-usłyszałam jego głos. Usłyszałam głos Matteo, który stał tuż za mną kiedy się odwróciłam. Stał na tyle blisko, że nie mogłam swobodnie oddychać. Na tyle blisko, że tylko on mógł to usłyszeć. W tym momencie nie wiedziałam co zrobić. Patrzyłam w jego oczy. Nie wiedziałam co mam powiedzieć, czy w ogóle mam coś powiedzieć. Byłam w totalnej pustce, zwłaszcza, ze nie chciałam doprowadzić do tego, żeby on się dowiedział. Nina mi powiedziała, ze to nastąpi jednak nie pomyślałam, że tak szybko.
Kiedy tak staliśmy zapatrzeni w siebie stwierdziłam, że tym razem to ja muszę zrobić ten pierwszy krok. Oparłam się na korkach od wrotek i Matteo już wiedział co chcę zrobić, więc ułatwił mi to i zaczął pierwszy mnie całować. Tym razem to było cudowne. Już teraz wiedziałam, że Kocham go bezgranicznie. Wiedziałam, że nie mogę dłużej ukrywać uczuć choćbym miała stracić ‘siostrę’.
Wracając do chwili obecnej. Matteo całuje z taką namiętnością jakiej nie było przy pierwszym pocałunku.
Po jakimś czasie oderwaliśmy się od siebie, a ja przygryzłam dolną wargę i rozglądałam się czy nikt znajomy nie patrzy.
-Więc powiesz mi księżniczko co powiedziałaś?-zapytał.
-Nie. Przepraszam.-powiedziałam i wyjechałam na wrotkach do szatani.
Chwilę później Matteo był już przy mnie. Ja jednak nie zwracając na niego uwagi zdjęłam wrotki i schowałam je do szafki. Sądząc po szmerach uznałam, ze również zaczął zbierać się do wyjścia. Nie patrząc na niego zaczęłam wybierać numer do szofera. W tym momencie podszedł do mnie i popchnął gwałtownie na szafki i znów zaczął całować, tym razem agresywniej, ale i tak było to czułe i pełne miłości. Była to agresja i namiętność. Od tej strony go nie znałam. Było najlepiej. Nie wiem jak mogę to opisać. Ale tym razem nasze języki nie plotły się w zwykłym tańcu, tym razem plotły się w tańcu miłości. Oderwałam się na chwilę i powiedziałam:
-Pociągasz mnie Matteo. A nawet powiem lepiej, Zakochałam się w Tobie.
wtorek, 5 lipca 2016
Rozdział 2 | Solo Me En Mi Vida #2
To
był On chłopak z moich snów. Nie sądziłam, ze go kiedyś spotkam,
a już na pewno nie sądziłam, ze będzie w tej samej szkole. Mogę powiedzieć, że w sumie się ucieszyłam, bo chciałam się dowiedzieć
kim jest i go poznać.
-Przepraszam.-powiedziałam zmieszana.
-Nic się nie stało.-odpowiedział mi...
Kiedy już wstaliśmy to się przedstawiłam.
-A tak właściwie nazywam się Luna. Luna Benson.
-Matteo Rodriguez. A ty jesteś siostra Ambar jak się nie mylę.
-Tak! Teraz będą mnie kojarzyć tylko jako siostrę Ambar.-powiedziałam to dość dziwnym tonem.
-Niekoniecznie. Możesz zacząć robić coś, żebyś się wyróżniała. Nie musisz być jak Ambar.
-Czyli jaka?! Wredna, rozpuszczona i samolubna?!- zdenerwowałam się.
-Nie to miałem na myśli. Chociaż jest w tym cień racji.-powiedział to z takim impetem.
-Nikt nie musi mi mówić jaka jest moja siostra. Znam ją najlepiej, mimo że nie było mnie tu 6 lat, to i tak wiem o niej więcej niż wy wszyscy razem wzięci!
-To zapewne wiesz, że od 3 lat to ja przy niej byłem, w tych złych i dobrych chwilach. Że ją wspierałem. Że przytulałem kiedy tego potrzebowała. Całowałem na pożegnanie. Ciebie nie było i nie wiesz ile przeszła. Nie wiesz ile wałczyła o to co ma teraz...-nie chciałam, żeby mówił więcej, bo i tak już za bardzo zrobiło mi się przykro.
-Milcz!-krzyknęłam nie zwracając uwagi na innych- To prawda nie było mnie przez 6 lat. Ale rozmawiałyśmy dużo przez Skype'a i Ambar nigdy mi nie mówiła o problemach. Myślałam, że jest dobrze. Myślałam, że mi ufa. Dziki za uświadomienie Matteo!
-Ale...-zaczął mówić, jednak znowu mu przerwałam.
-Nie chcę nic więcej słyszeć. Nie rozumiesz, ze i tak już za bardzo zabolało mnie to co mi powiedziałeś.-powiedziałam to ze spokojem, ale jednak łzy popłynęły mi z oczu.
-Poczekaj. Luna!-mówiąc to złapał mnie za rękę. Wyrwałam mu się i zaczęłam biec do toalety. Jednak niezdara ze mnie i znowu wpadłam na kogoś. Tym razem była to jakaś dziewczyna.
-Przepraszam.-powiedziałam i chciałam iść dalej kiedy 'moja znajoma' mnie zatrzymała.
-Ej, poczekaj. Nic się nie stało. Ale Tobie chyba tak.
-Zrobiło mi się przykro po rozmowie z...-nie chciałam nikomu mówić, że to właśnie z Matteo rozmawiałam. Po za tym zapewne każdy go zna, przecież to chłopak Ambar.
-Z kim?-zapytała 'znajoma'.
-Ale nie powiesz nikomu?
-Nie powiem. Obiecuję. A tak w ogóle to jestem Nina.-przedstawiła się.
-Luna.-oznajmiłam-Miło mi.
-Mi też, a teraz chodź usiądziemy i mi wszystko opowiesz.-uśmiechnęła się.
-Ok.
Chwilę później opowiedziałam jej wszystko i przy okazji poznałyśmy się lepiej. Wydaje się nieśmiała. Jednak można ją polubić bo jest naprawdę świetna osobą. Jest inteligentna, a po za tym jesteśmy w jednej klasie. Przynajmniej ona potrafiła zrobić dobre wrażenie, nie to co ten bezczelny Matteo.
*Po lekcjach*
-Idziesz do 'Jam&Roller'?-zapytała Nina.
-Gdzie?-zdziwiłam się.
-Jest to wrotkowisko. Znajduje się tam też bar gdzie podają szejki i napoje. Jak i również scena do występów i prób na 'Open Music'. Jest to konkurs muzyczny. Śpiewają tam duety, zespoły i solowi wykonawcy. 'Jam&Roller' to magiczne miejsce i warto je odwiedzić nawet jeśli nie jeździsz na wrotkach tak jak ja.-Nina cały czas nawijała-Dobra, ale koniec już gadania i przepraszam za to. Musisz to wszystko sama zobaczyć.
-Ok, ale zostawiłam moje wrotki w domu. Może pojadę najpierw do domu i się przebiorę. Przy okazji wezmę wrotki.-powiedziałam.
-Ok w sumie luz. to ja tez wpadnę do domu i jak coś to za godzinę w Jam&Roller.
-Ale ja nie wiem gdzie to jest.-oznajmiłam Ninie.
-Twój szofer powinien wiedzieć, w końcu Ambar odbierał wiele razy stamtąd.
-No dobrze to za godzinę!-krzyknęłam kiedy już odchodziłam.
*Godzinę później w 'Jam&Roller'*
Nina miała rację mówiąc, że to magiczne miejsce. Widziałam już wrotkowisko, a teraz siedzę przy jednym stoliku sącząc szejka. Rozglądam się, a Niny nie widać. Dosyć to dziwne, zwłaszcza, ze myślałam, że jest punktualna. Chwilę później moje oczy zwróciły uwagę na Matteo. Jest to najprzystojniejszy chłopak jakiego widziałam. dziwne, ze nie siedzi z Ambar, bo przecież są razem. A w sumie co ona mnie obchodzi. Mam jej dość po dzisiejszej kłótni. Kiedy odwróciłam wzrok od Matteo, myślałam o tym co mi powiedział ‘chłopak’ mojej siostry. To dziwne, że od bardzo dawna mi się śnił i kiedy go w końcu spotykam, okazuje się kimś ważnym dla Ambar. Nie powiem, że nie bo zabolało mnie. Zabolało mnie to, że czułam się w jakimś stopniu przywiązana do niego, a nawet nie mogę się z nim zaprzyjaźnić, bo Ambar nie będzie raczej zwolenniczką ‘naszej przyjaźni’.
Z zamyśleń wyrwał mnie czyjś głos. Na jasne kto inny mógłby do mnie podejść i mnie zaczepić.
-Cześć ślicznotko. Przepraszam za dzisiejszy poranek. Głupio się zachowałem i mam dla Ciebie coś na przeprosiny.-mówiąc to podał mi pudełeczko.
-Co to?-spytałam-A no i nie gniewam się, i ja też przepraszam, nie powinnam naskakiwać na Ciebie.-uśmiechnęłam się.
-Spoko. A teraz możesz otworzyć prezent.
Otworzyłam a w środku znajdował się wisiorek z z księżycem i gwiazdą w środku która była obracana.
-Dziękuje.-odpowiedziałam zmieszana-Ale i bez tego bym Ci wybaczyła.-uśmiechnęłam się.
-To drobiazg. A po za tym pasuje do Ciebie.
-Ok. Jeszcze raz dziękuje, ale skoro ja mam ten wisiorek to ty tez powinieneś coś dostać.-mówiąc to wyjęłam z środka gwiazdę i mu ją wręczyłam- To dla Ciebie.
-To ja też dziękuję.-uśmiechnął się-Tylko nie mów nic Ambar, bo nie będzie zadowolona, że wręczam Ci prezenty.
-Spoko, nawet nie miałam zamiaru. Nawet z nią nie rozmawiam. Pokłóciłyśmy się.-oznajmiłam.
-Jeżeli to przeze mnie to przepraszam.
-Nie akurat nie wzięłam tego do siebie, może przez chwile. Po rozmowie z Niną mi przeszło. Ambar niby najlepsza siostra, ale do swoich przyjaciółek zaczęła nagadywać, ze i tak w ‘Blake South College’ długo nie zostanę. A ona się tym zajmie.-oznajmiłam-Usłyszałam to przez przypadek, bo chciałam z nią pogadać, a kiedy podeszłam i za nią ustałam to zaczęła na mnie nagadywać. Ale Ciebie to zapewne nie interesuje.
-Ej czyli twierdzisz, że Ambar...-przerwałam mu więc Matteo nie skończył.
-Tak twierdze, ze Ambar jest fałszywa i nie zasługuje na to, żeby być moją siostra.-powiedziałam
-Dziękuje za dopełnienie mojej wypowiedzi.-odpowiedział sztywno. Uśmiechnęłam się do niego, a on złapał mnie za rękę. Wyrwałam się szybko.
-Matteo co ty robisz. Jesteś chłopakiem mojej siostry, a po za tym znamy się dopiero od dzisiaj.-powiedziałam lekko poddenerwowana-W sumie ty znasz mnie od dzisiaj, bo ja jednak znam Cie dłużej.
Jejku
co ja powiedziałam. Ciekawe co on sobie teraz myśli. Patrzy na mnie
jak na wariatkę. Musze z tego wybrnąć. Ku mojemu zdziwieniu Matteo
wcale nie zapytał o co mi chodzi, wręcz przeciwnie:-Przepraszam.-powiedziałam zmieszana.
-Nic się nie stało.-odpowiedział mi...
Kiedy już wstaliśmy to się przedstawiłam.
-A tak właściwie nazywam się Luna. Luna Benson.
-Matteo Rodriguez. A ty jesteś siostra Ambar jak się nie mylę.
-Tak! Teraz będą mnie kojarzyć tylko jako siostrę Ambar.-powiedziałam to dość dziwnym tonem.
-Niekoniecznie. Możesz zacząć robić coś, żebyś się wyróżniała. Nie musisz być jak Ambar.
-Czyli jaka?! Wredna, rozpuszczona i samolubna?!- zdenerwowałam się.
-Nie to miałem na myśli. Chociaż jest w tym cień racji.-powiedział to z takim impetem.
-Nikt nie musi mi mówić jaka jest moja siostra. Znam ją najlepiej, mimo że nie było mnie tu 6 lat, to i tak wiem o niej więcej niż wy wszyscy razem wzięci!
-To zapewne wiesz, że od 3 lat to ja przy niej byłem, w tych złych i dobrych chwilach. Że ją wspierałem. Że przytulałem kiedy tego potrzebowała. Całowałem na pożegnanie. Ciebie nie było i nie wiesz ile przeszła. Nie wiesz ile wałczyła o to co ma teraz...-nie chciałam, żeby mówił więcej, bo i tak już za bardzo zrobiło mi się przykro.
-Milcz!-krzyknęłam nie zwracając uwagi na innych- To prawda nie było mnie przez 6 lat. Ale rozmawiałyśmy dużo przez Skype'a i Ambar nigdy mi nie mówiła o problemach. Myślałam, że jest dobrze. Myślałam, że mi ufa. Dziki za uświadomienie Matteo!
-Ale...-zaczął mówić, jednak znowu mu przerwałam.
-Nie chcę nic więcej słyszeć. Nie rozumiesz, ze i tak już za bardzo zabolało mnie to co mi powiedziałeś.-powiedziałam to ze spokojem, ale jednak łzy popłynęły mi z oczu.
-Poczekaj. Luna!-mówiąc to złapał mnie za rękę. Wyrwałam mu się i zaczęłam biec do toalety. Jednak niezdara ze mnie i znowu wpadłam na kogoś. Tym razem była to jakaś dziewczyna.
-Przepraszam.-powiedziałam i chciałam iść dalej kiedy 'moja znajoma' mnie zatrzymała.
-Ej, poczekaj. Nic się nie stało. Ale Tobie chyba tak.
-Zrobiło mi się przykro po rozmowie z...-nie chciałam nikomu mówić, że to właśnie z Matteo rozmawiałam. Po za tym zapewne każdy go zna, przecież to chłopak Ambar.
-Z kim?-zapytała 'znajoma'.
-Ale nie powiesz nikomu?
-Nie powiem. Obiecuję. A tak w ogóle to jestem Nina.-przedstawiła się.
-Luna.-oznajmiłam-Miło mi.
-Mi też, a teraz chodź usiądziemy i mi wszystko opowiesz.-uśmiechnęła się.
-Ok.
Chwilę później opowiedziałam jej wszystko i przy okazji poznałyśmy się lepiej. Wydaje się nieśmiała. Jednak można ją polubić bo jest naprawdę świetna osobą. Jest inteligentna, a po za tym jesteśmy w jednej klasie. Przynajmniej ona potrafiła zrobić dobre wrażenie, nie to co ten bezczelny Matteo.
*Po lekcjach*
-Idziesz do 'Jam&Roller'?-zapytała Nina.
-Gdzie?-zdziwiłam się.
-Jest to wrotkowisko. Znajduje się tam też bar gdzie podają szejki i napoje. Jak i również scena do występów i prób na 'Open Music'. Jest to konkurs muzyczny. Śpiewają tam duety, zespoły i solowi wykonawcy. 'Jam&Roller' to magiczne miejsce i warto je odwiedzić nawet jeśli nie jeździsz na wrotkach tak jak ja.-Nina cały czas nawijała-Dobra, ale koniec już gadania i przepraszam za to. Musisz to wszystko sama zobaczyć.
-Ok, ale zostawiłam moje wrotki w domu. Może pojadę najpierw do domu i się przebiorę. Przy okazji wezmę wrotki.-powiedziałam.
-Ok w sumie luz. to ja tez wpadnę do domu i jak coś to za godzinę w Jam&Roller.
-Ale ja nie wiem gdzie to jest.-oznajmiłam Ninie.
-Twój szofer powinien wiedzieć, w końcu Ambar odbierał wiele razy stamtąd.
-No dobrze to za godzinę!-krzyknęłam kiedy już odchodziłam.
*Godzinę później w 'Jam&Roller'*
Nina miała rację mówiąc, że to magiczne miejsce. Widziałam już wrotkowisko, a teraz siedzę przy jednym stoliku sącząc szejka. Rozglądam się, a Niny nie widać. Dosyć to dziwne, zwłaszcza, ze myślałam, że jest punktualna. Chwilę później moje oczy zwróciły uwagę na Matteo. Jest to najprzystojniejszy chłopak jakiego widziałam. dziwne, ze nie siedzi z Ambar, bo przecież są razem. A w sumie co ona mnie obchodzi. Mam jej dość po dzisiejszej kłótni. Kiedy odwróciłam wzrok od Matteo, myślałam o tym co mi powiedział ‘chłopak’ mojej siostry. To dziwne, że od bardzo dawna mi się śnił i kiedy go w końcu spotykam, okazuje się kimś ważnym dla Ambar. Nie powiem, że nie bo zabolało mnie. Zabolało mnie to, że czułam się w jakimś stopniu przywiązana do niego, a nawet nie mogę się z nim zaprzyjaźnić, bo Ambar nie będzie raczej zwolenniczką ‘naszej przyjaźni’.
Z zamyśleń wyrwał mnie czyjś głos. Na jasne kto inny mógłby do mnie podejść i mnie zaczepić.
-Cześć ślicznotko. Przepraszam za dzisiejszy poranek. Głupio się zachowałem i mam dla Ciebie coś na przeprosiny.-mówiąc to podał mi pudełeczko.
-Co to?-spytałam-A no i nie gniewam się, i ja też przepraszam, nie powinnam naskakiwać na Ciebie.-uśmiechnęłam się.
-Spoko. A teraz możesz otworzyć prezent.
Otworzyłam a w środku znajdował się wisiorek z z księżycem i gwiazdą w środku która była obracana.
-Dziękuje.-odpowiedziałam zmieszana-Ale i bez tego bym Ci wybaczyła.-uśmiechnęłam się.
-To drobiazg. A po za tym pasuje do Ciebie.
-Ok. Jeszcze raz dziękuje, ale skoro ja mam ten wisiorek to ty tez powinieneś coś dostać.-mówiąc to wyjęłam z środka gwiazdę i mu ją wręczyłam- To dla Ciebie.
-To ja też dziękuję.-uśmiechnął się-Tylko nie mów nic Ambar, bo nie będzie zadowolona, że wręczam Ci prezenty.
-Spoko, nawet nie miałam zamiaru. Nawet z nią nie rozmawiam. Pokłóciłyśmy się.-oznajmiłam.
-Jeżeli to przeze mnie to przepraszam.
-Nie akurat nie wzięłam tego do siebie, może przez chwile. Po rozmowie z Niną mi przeszło. Ambar niby najlepsza siostra, ale do swoich przyjaciółek zaczęła nagadywać, ze i tak w ‘Blake South College’ długo nie zostanę. A ona się tym zajmie.-oznajmiłam-Usłyszałam to przez przypadek, bo chciałam z nią pogadać, a kiedy podeszłam i za nią ustałam to zaczęła na mnie nagadywać. Ale Ciebie to zapewne nie interesuje.
-Ej czyli twierdzisz, że Ambar...-przerwałam mu więc Matteo nie skończył.
-Tak twierdze, ze Ambar jest fałszywa i nie zasługuje na to, żeby być moją siostra.-powiedziałam
-Dziękuje za dopełnienie mojej wypowiedzi.-odpowiedział sztywno. Uśmiechnęłam się do niego, a on złapał mnie za rękę. Wyrwałam się szybko.
-Matteo co ty robisz. Jesteś chłopakiem mojej siostry, a po za tym znamy się dopiero od dzisiaj.-powiedziałam lekko poddenerwowana-W sumie ty znasz mnie od dzisiaj, bo ja jednak znam Cie dłużej.
-Myślisz, że mnie znasz. To nie Tobie śniłem się co noc, a Ty mi tak. To był mega dziwny sen, po za tym, że ostatniej nocy całowaliśmy się.-gdy mówił o tym byłam w szoku.
-Co ty gadasz? Matteo miałam co noc ten sam sen od miesiąca. Tylko co noc byłeś coraz bliżej. Przedostatniej nocy patrzyłeś mi w oczy a ja w Twoje. A ostatniej nocy całowałeś mnie.-kiedy to mówiłam wstał od stolika i podszedł do mnie.
Skończyłam opowiadać i wtedy też wstałam Matteo patrzył na mnie. Odwrócił mi delikatnie twarz i spojrzał w moje oczy a ja w jego. Zapatrzyłam się w jego śliczne, brązowe oczy i nawet nie zauważyłam, kiedy chciał mnie pocałować, dopóki nie poczułam jego warg na sobie. Zamknęłam oczy. Nasze języki znowu się splotły, ale tym razem w realistycznym świecie. Zatraciłam się w namiętności z jego strony. Lecz po chwili zrozumiałam błąd z mojej strony...
poniedziałek, 4 lipca 2016
Soy Luna Polska | oficjalna grupa fanów Soy Luny z Polski :)
https://www.facebook.com/groups/913090705470204/?fref=ts
oficjalna grupa fanów Soy Luny z Polski zapraszam :)
Serdecznie zapraszam <3 :*
oficjalna grupa fanów Soy Luny z Polski zapraszam :)
Serdecznie zapraszam <3 :*
Rozdział 1 |Solo Me En Mi Vida #1
-Luna! Luna! Obudź się smarkulo!-już na dzień dobry usłyszałam wyzwisko ze strony Amandy. Nigdy mnie nie lubiła, zwłaszcza dlatego, że odkąd pojawiłam się na świecie ona nie zarabiała tak dobrze jak kiedyś. Nie mówiłam o tym cioci Sharon, bo nie chciałabym, żeby przeze mnie miała nowe problemy. I tak ma ich dużo zwłaszcza, że Ambar tez jej siostrzenica a moja rodzona siostra daje jej wiele problemów wychowawczych.
Ambar jest starsza ode mnie o dwa lata i chodzi już do Blake South College, ja zaczynam od jutra i boje się, że nikt mnie nie polubi, mimo, że Ambar jest lubiana, a raczej boja się jej. Ja mogę nie mieć tyle szczęścia co ona. Nie będzie tam nikogo z mojej starej szkoły, będę sama ze sobą, chociaż możliwe, ze poznam kilka ciekawych osób, ale jednak mam co do tego mieszane uczucia, gdyż mam specyficzny charakter i jedyna osoba, która mnie akceptowała ze znajomych z poprzedniej szkoły był Simon. Ostatnio odsunęłam się od niego, gdyż nie patrzył na mnie jak na przyjaciółkę, ale jak na kogoś kogo się Kocha! Nie chciałam, żeby dłużej cierpiał z powodu nie odwzajemnionej miłości mimo, że teraz też na pewno cierpi, ale mniej. Tęsknie za nim bo w końcu był i jest najlepszy przyjaciel i nigdy o nim nie zapomnę. Koniec już tych moich przemyśleń, muszę wstać i pakować się, bo moje życie w Cancun pod opieka Amandy się kończy. Teraz będzie tylko lepiej (mimo, że ta Wiedźma wraca ze mną do Buenos Aires) i mam nadzieję, że mnie przyjmą dobrze w Blake South College, a Ambar nie będzie, aż tak rozpuszczona jak kiedyś, mimo, że byłysmy jak przyjaciółki kiedy byłam jeszcze w Buenos Aires.
Obudziłam się rano z bólem głowy, jestem zmęczona, a On znowu mi się śnił. Tym razem nie patrzył w moje oczy, tym razem miał zamknięte oczy, a jego wargi spoczywały na moich. Nasze języki splotły się w tańcu. Jejku to takie dziwne, po za tym nie wiem kim jest!
*Następny dzień*
Musze zmienić temat, bo za dużo myślę o wysokim brunecie z moich snów.
~Ambar i ciocia Sharon ucieszyły się na mój widok i moja siostra odrazu się na mnie rzuciła z uściskami i buziakiem w policzek. A ciocia Sharon spokojnie z uśmiechem podeszła do mnie i trzy razy ucałowała mnie w policzek. Na wieczór Monica zrobiła kolację specjalnie dla mnie mimo, że za homarem nie przepadam to ten był pyszny. Zapomniałam wspomnieć, ze Monica to kucharka, która pracuje tu od niedawna wraz ze swoim mężem Miguelem, który jest szoferem i odpowiada za całą służbę w domu. Jedna rzecz mnie tylko dziwi: Gdzie podział się Rey? zawsze był na zawołanie a teraz go nie widzę. Mimo, że reszta personelu go nie lubiła i on tez niekoniecznie kogo kolwiek Lubił to akurat mnie polubił (a nawet Cioci i Ambar nie lubił) i ja tez go bardzo lubiłam. Rey jest specyficznym człowiekiem nigdy się nie uśmiechał i nie potrafił żartować, ale kiedy w pobliżu nikogo nie było to żartował sobie ze mną i się śmiał. Byłam jedyna osoba, która potrafiła wywołać u niego uśmiech. A kiedy wyjeżdżałam do Cancun sześć lat temu to przełamał się przy wszystkich i mnie przytulił (nawet łza mu poleciała z oka).~
-Lunita wyjeżdżamy za 15 minut!-Ambar oznajmiła jak zwykle krzycząc.
-Ok, za chwilę zejdę na parter!-odkrzyknęłam.
Zeszłam i odrazu zobaczyłam Rey'a.
*5 minut później*
Rey!-krzyknęłam i rzuciłam mu się na szyję!
Panienko Luno, proszę się uspokoić.-powiedział łagodnym głosem.
-Oczywiście. Przepraszam.
-Nic się nie stało.
*10 minut później*
-Ambar jesteś pewna, że to dobry plan zajęć?-zapytałam siostry.
-Tak, dała mi go kujonka z Twojej klasy. Przynajmniej wyglądała na kujonkę.-odpowiedziała.
-Ok. Dziękuje!
Zapomniałam dodać, że rozpoczęcie roku szkolnego odbyło się wczoraj ale niestety nie mogłam się pojawić, gdyż lot miałam wczoraj, a przez całe wakacje nie było lotów do Buenos Aires, gdyż wystąpiła awaria.
Kiedy byliśmy już na miejscu Ambar podeszła do swoich przyjaciółek (tak sadze po sposobie zachowania) i się z nimi przywitała.
Ja oczywiście pierwsze co to zaczęłam szukać klasy w której mam zajęcia. Kiedy już zorientowałam się gdzie mam lekcje, udałam się na zewnątrz żeby złapać świeżego powietrza.
Los chciał, że niestety jestem niezdarna i już na wejściu zderzyłam się z kimś. Odrazu uklękłam, żeby pozbierać swoje kartki z materiałami na ten rok, które dała mi Ambar. Ten ktoś tez oczywiście się schylił i pomógł lub pomogła mi zbierać rzeczy, tak bez słowa. Kiedy dotknął mojej dłoni (tak myślę niechcący) to podniosłam twarz i spojrzałam na niego, a on zrobił to samo. Spojrzałam mu w oczy i wtedy zamarłam...
CDN.
Jak podoba się pierwszy rozdział pisałam go dwie godziny i mega się opłacało. Ja nawet jestem zadowolona...
A wy co myślicie???
Ambar jest starsza ode mnie o dwa lata i chodzi już do Blake South College, ja zaczynam od jutra i boje się, że nikt mnie nie polubi, mimo, że Ambar jest lubiana, a raczej boja się jej. Ja mogę nie mieć tyle szczęścia co ona. Nie będzie tam nikogo z mojej starej szkoły, będę sama ze sobą, chociaż możliwe, ze poznam kilka ciekawych osób, ale jednak mam co do tego mieszane uczucia, gdyż mam specyficzny charakter i jedyna osoba, która mnie akceptowała ze znajomych z poprzedniej szkoły był Simon. Ostatnio odsunęłam się od niego, gdyż nie patrzył na mnie jak na przyjaciółkę, ale jak na kogoś kogo się Kocha! Nie chciałam, żeby dłużej cierpiał z powodu nie odwzajemnionej miłości mimo, że teraz też na pewno cierpi, ale mniej. Tęsknie za nim bo w końcu był i jest najlepszy przyjaciel i nigdy o nim nie zapomnę. Koniec już tych moich przemyśleń, muszę wstać i pakować się, bo moje życie w Cancun pod opieka Amandy się kończy. Teraz będzie tylko lepiej (mimo, że ta Wiedźma wraca ze mną do Buenos Aires) i mam nadzieję, że mnie przyjmą dobrze w Blake South College, a Ambar nie będzie, aż tak rozpuszczona jak kiedyś, mimo, że byłysmy jak przyjaciółki kiedy byłam jeszcze w Buenos Aires.
Obudziłam się rano z bólem głowy, jestem zmęczona, a On znowu mi się śnił. Tym razem nie patrzył w moje oczy, tym razem miał zamknięte oczy, a jego wargi spoczywały na moich. Nasze języki splotły się w tańcu. Jejku to takie dziwne, po za tym nie wiem kim jest!
*Następny dzień*
Musze zmienić temat, bo za dużo myślę o wysokim brunecie z moich snów.
~Ambar i ciocia Sharon ucieszyły się na mój widok i moja siostra odrazu się na mnie rzuciła z uściskami i buziakiem w policzek. A ciocia Sharon spokojnie z uśmiechem podeszła do mnie i trzy razy ucałowała mnie w policzek. Na wieczór Monica zrobiła kolację specjalnie dla mnie mimo, że za homarem nie przepadam to ten był pyszny. Zapomniałam wspomnieć, ze Monica to kucharka, która pracuje tu od niedawna wraz ze swoim mężem Miguelem, który jest szoferem i odpowiada za całą służbę w domu. Jedna rzecz mnie tylko dziwi: Gdzie podział się Rey? zawsze był na zawołanie a teraz go nie widzę. Mimo, że reszta personelu go nie lubiła i on tez niekoniecznie kogo kolwiek Lubił to akurat mnie polubił (a nawet Cioci i Ambar nie lubił) i ja tez go bardzo lubiłam. Rey jest specyficznym człowiekiem nigdy się nie uśmiechał i nie potrafił żartować, ale kiedy w pobliżu nikogo nie było to żartował sobie ze mną i się śmiał. Byłam jedyna osoba, która potrafiła wywołać u niego uśmiech. A kiedy wyjeżdżałam do Cancun sześć lat temu to przełamał się przy wszystkich i mnie przytulił (nawet łza mu poleciała z oka).~
-Lunita wyjeżdżamy za 15 minut!-Ambar oznajmiła jak zwykle krzycząc.
-Ok, za chwilę zejdę na parter!-odkrzyknęłam.
Zeszłam i odrazu zobaczyłam Rey'a.
*5 minut później*
Rey!-krzyknęłam i rzuciłam mu się na szyję!
Panienko Luno, proszę się uspokoić.-powiedział łagodnym głosem.
-Oczywiście. Przepraszam.
-Nic się nie stało.
*10 minut później*
-Ambar jesteś pewna, że to dobry plan zajęć?-zapytałam siostry.
-Tak, dała mi go kujonka z Twojej klasy. Przynajmniej wyglądała na kujonkę.-odpowiedziała.
-Ok. Dziękuje!
Zapomniałam dodać, że rozpoczęcie roku szkolnego odbyło się wczoraj ale niestety nie mogłam się pojawić, gdyż lot miałam wczoraj, a przez całe wakacje nie było lotów do Buenos Aires, gdyż wystąpiła awaria.
Kiedy byliśmy już na miejscu Ambar podeszła do swoich przyjaciółek (tak sadze po sposobie zachowania) i się z nimi przywitała.
Ja oczywiście pierwsze co to zaczęłam szukać klasy w której mam zajęcia. Kiedy już zorientowałam się gdzie mam lekcje, udałam się na zewnątrz żeby złapać świeżego powietrza.
Los chciał, że niestety jestem niezdarna i już na wejściu zderzyłam się z kimś. Odrazu uklękłam, żeby pozbierać swoje kartki z materiałami na ten rok, które dała mi Ambar. Ten ktoś tez oczywiście się schylił i pomógł lub pomogła mi zbierać rzeczy, tak bez słowa. Kiedy dotknął mojej dłoni (tak myślę niechcący) to podniosłam twarz i spojrzałam na niego, a on zrobił to samo. Spojrzałam mu w oczy i wtedy zamarłam...
CDN.
--------------------------------------------------------------------------
Jak podoba się pierwszy rozdział pisałam go dwie godziny i mega się opłacało. Ja nawet jestem zadowolona...
A wy co myślicie???
niedziela, 3 lipca 2016
Prolog | Solo Me En Mi Vida #0
Widziałam go, tak widziałam go poraz któryś! Nie wiem kim jest. To dziwne że ujrzałam go znowu. Myślałam ze to koniec, nie śnił mi się już tydzień. Miałam nadzieję ze jestem wolna, ale on mnie męczy. Co noc podchodzi coraz bliżej, a ostatniej nocy patrzył mi w oczy, a odległość między nami miała zaledwie kilka centymetrów.
Zastanawiam się Kto to? Dlaczego pojawia się w moich snach?! Czy to normalne? Nie znam odpowiedzi na te pytania, jednak możliwe, że jego postać wiąże się ze stresem związanym z przeprowadzka i zmianą szkoły, i otoczenia.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
jak zapewne się zorientowaliście zaczynam opowiadanie a dokładnie FF (Fun Fiction)
Jutro pojawi się juz nowy rozdział!!!
Besos :*
Subskrybuj:
Posty (Atom)
